چکیده: این پژوهش باهدف پاسخگویی به چالش طراحی اقامتگاه‌های پایدار در مناطق حساس بیابانی، به دنبال دستیابی به الگویی از معماری بومی است که ضمن تقویت پتانسیل‌های ژئومورفوتوریسم در «کفه‌نمک سیرجان»، کمترین ناسازگاری را با محیط طبیعی داشته باشد. برای پاسخ به این مسئله، با اتکا به روش توصیفی - تحلیلی و مطالعات میدانی، ابتدا شاخص‌های اقلیمی و کالبدی بستر بررسی گردید و سپس کانسپت طرح با الهام از مورفولوژی زمین و هندسه «ترک‌های کویری» استخراج شد. نتایج حاصل از این فرایند منجر به طراحی یک اکوکمپ با استفاده از سیستم سازه‌ای «ابر خشت» گردید که به دلیل بهره‌گیری از مصالح بومی، جرم حرارتی بالا و فرم‌های گنبدی همساز با باد، علاوه بر تأمین آسایش حرارتی و کاهش مصرف انرژی، هویتی بصری و منسجم با ساختار ژئومورفولوژیک منطقه ایجاد کرده است؛ به‌طوری که تلفیق عناصری همچون حیاط مرکزی و بادگیرهای مدرن در این طرح، توانسته است نمونه‌ای بازآفرینی‌شدن از معماری سنتی ایران را در قالبی نوین برای توسعه گردشگری پایدار ارائه دهد.