چکیده: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر رهبری رابطه‌ای بر رفتار شهروندی سازمانی با در نظر گرفتن نقش میانجی رفاه و آوای کارکنان در مجتمع بیمارستانی امام خمینی تهران انجام شد. روش تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده‌ها توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان تمام‌وقت بخش‌های درمانی، اداری و پشتیبانی این مجتمع به تعداد حدود ۴۰۰۰ نفر بود که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان، حجم نمونه‌ای بالغ بر ۳۵۱ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شد و در هر طبقه شامل بخش درمانی، اداری، پشتیبانی به نسبت حجم طبقه نمونه گیری انجام شد. ابزار جمع‌آوری داده‌ها پرسشنامه‌های استاندارد بود. یافته‌های تحقیق نشان داد که کلیه فرضیه‌های پژوهش مورد تأیید قرار گرفتند. بدین صورت که رهبری رابطه‌ای هم به‌طور مستقیم و هم با واسطه‌گری دو متغیر رفاه و آوای کارکنان، بر رفتار شهروندی سازمانی تأثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین رهبری رابطه‌ای به‌طور مستقیم سبب افزایش رفاه و تقویت آوای کارکنان می‌شود و این دو متغیر نیز به نوبه خود محرک رفتارهای فرانقش کارکنان هستند. این نتایج حاکی از آن است که در محیط‌های پرفشار درمانی، سبک رهبری مبتنی بر اعتماد، احترام و توجه به روابط انسانی نه‌تنها به بهبود شرایط روانی و ابراز وجود کارکنان می‌انجامد، بلکه بستر ضروری برای ظهور رفتارهای داوطلبانه و مشارکت‌جویانه آنان را فراهم می‌کند. اهمیت این یافته‌ها در تأکید بر نقش محوری مدیران میانی و سرپرستان در ایجاد سرمایه روان‌شناختی کارکنان از طریق ارتباطات اصیل و حمایتگراست.