چکیده: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثر تمرینات ترکیبی (هوازی و مقاومتی) بر تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) و شاخص‌های آنتروپومتریک در زنان جوان با اضافه‌وزن/چاق و زنان با وزن نرمال انجام شد. این مطالعه نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه مقایسه‌ای روی ۳۰ زن جوان (۱۵ نفر با اضافه‌وزن/چاق و ۱۵ نفر با وزن نرمال) در شهر مشهد در سال ۱۴۰۴ اجرا گردید. برنامه تمرینی شامل ۸ هفته تمرین ترکیبی، سه جلسه در هفته، با شدت ۶۰–۷۵٪ HRmax برای بخش هوازی و ۶۰–۷۰٪ ۱RM برای بخش مقاومتی بود. شاخص‌های HRV (شامل SDNN، RMSSD، LF و HF) و شاخص‌های آنتروپومتریک ( BMIو درصد چربی بدن) قبل و بعد از مداخله اندازه‌گیری شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره با اندازه‌گیری مکرر در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۴ انجام شد. یافته‌ها نشان داد که تمرینات ترکیبی منجر به بهبود معنادار تمام شاخص‌های HRV و کاهش معنادار BMI و درصد چربی بدن در دو گروه شد. همچنین، اثر تعاملی «زمان × گروه» معنادار بود؛ به‌طوری‌که میزان بهبود HRV و کاهش شاخص‌های آنتروپومتریک در گروه زنان چاق/دارای اضافه‌وزن به‌طور معناداری بیشتر از گروه نرمال بود. یافته‌ها نشان داد که تمرینات ترکیبی می‌توانند به‌عنوان یک مداخله مؤثر، سلامت قلبی-عروقی (از طریق بهبود تعادل سیستم عصبی خودمختار) و ترکیب بدن را در زنان جوان، به‌ویژه در افراد دارای اضافه‌وزن و چاقی، بهبود بخشند. این نتایج اهمیت طراحی برنامه‌های ورزشی ترکیبی را به‌عنوان یک استراتژی پیشگیرانه و درمانی در جمعیت زنان جوان تأکید می‌کند.