چکیده: برقگیرهای اکسیدروی به ‌عنوان یکی از مهم‌ترین تجهیزات حفاظتی در شبکه‌های فشارقوی نقش اساسی در دفع اضافه ولتاژهای گذرا ایفا می‌کنند. عملکرد مطمئن و پایدار این ادوات، به‌طور مستقیم وابسته به شرایط عایقی و یکنواختی توزیع میدان الکتریکی در ساختار آن‌هاست. یکی از مشکلات اصلی برقگیرهای بلند با ولتاژ نامی بالا، تمرکز میدان الکتریکی در نزدیکی ترمینال فشارقوی است. این تمرکز می‌تواند منجر به پدیده کرونا، افزایش تلفات سطحی، تخریب تدریجی عایق و قرصهای اکسیدروی، افزایش تلفات و دمای قرصها و کاهش طول عمر تجهیز شود. برای حل این چالش، استفاده از حلقه کرونا به‌ عنوان روشی متداول پیشنهاد شده است. حلقه کرونا با تغییر خطوط میدان و باز توزیع آن، سبب کاهش میدان در نقاط بحرانی و یکنواخت‌تر شدن توزیع آن در طول برقگیر می‌شوند. با این حال، طراحی حلقه کرونا از نظر ابعاد و موقعیت، به‌دلیل وجود قیود هندسی و الکتریکی و تأثیرپذیری همزمان میدان الکتریکی از پارامترهای طراحی همواره یک مسئله پیچیده به‌شمار می‌رود. راهکار پیشرو در این زمینه، بهینهسازی ابعاد حلقه کرونا با هدف کمینهسازی بیشینه میدان الکتریکی ایجاد شده در ستون قرصهای برقگیر است. در این پایاننامه بهینهسازی ابعاد حلقه کرونا در یک برقگیر 230 کیلوولت با ترمینال میانی با استفاده از الگوریتم ازدحام ذرات مورد بررسی قرار گرفته است. به منظور انجام بهینهسازی از ارتباط دو نرمافزار COMSOL و MATLAB استفاده شده است. سه پارامتر شعاع حلقه کرونا، قطر لوله حلقه کرونا و ارتفاع نصب آن از ترمینال فشارقوی به عنوان عوامل اصلی در تغییر میدان الکتریکی بهینهسازی شده است. نتایج بدست آمده نشان داده است که استفاده از حلقه کرونا در حالت بهینه تا 8/63 درصد موجب کاهش بیشینه میدان الکتریکی شده و درصد تغییرات میدان الکتریکی به ازای بیشینه و کمینه مقدار آن با انتخاب حلقه کرونای بهینه به 25 درصد رسیده است. بعلاوه اثر افزایش تعداد ترمینال میانی کاهش بیشتری را در شدت میدان الکتریکی نشان داده است.