```
پایان نامه > کتابخانه مرکزی دانشگاه صنعتی شاهرود > مهندسی عمران > مقطع دکتری > سال 1405
پدیدآورندگان:
علی ظریف مقدم باصفت [پدیدآور اصلی]، حسین پهلوان[استاد راهنما]، محمد شامخی امیری[استاد راهنما]
چکیده: چکیده جداسازی لرزه‌ای در تراز پایه از کارآمدترین راهکارهای کنترل غیرفعال در حوزه مهندسی زلزله بر اساس عملکرد است. این راهبرد با اصلاح مؤلفه‌های تحریک ورودی در جهت کاهش تقاضای لرزه‌ای وارد بر سازه، بر میرایی سازه افزوده و با انتقال آن به بازه‌هایی با زمان تناوب بیشتر از طیف لرزه‌ای، عملکرد لرزه‌ای را ارتقاء می‌دهد. درخصوص سازه‌های با زمان تناوب زیاد، نظیر سازه‌های بلندمرتبه، به‌دلیل اینکه معمولاً پس از جداسازی، به نواحی شتاب ثابت طیف لرزه‌ای منتقل می‌گردند، آیین‌نامه‌ها استفاده از این ابزار را توصیه نمی‌کنند. در این رساله، با هدف جداسازی سازه‌های بلندمرتبه، روش طراحی اصلاحی سامانه جداساز لرزه‌ای بر پایه رویه طرح سامانه‌های جداسازی آیین‌نامه بارگذاری آمریکا، در ترکیب با روش‌های اجرایی، دربردارنده ملاحظات دینامیکی لازم نظیر اثر مودهای بالاتر، زمان تناوب زیاد سازه و نیروهای قائم وارده از ستون بر واحد جداساز، ارائه گردیده است. بر پایه نتایج پژوهش‌های اخیر در زمینه ترکیب سامانه جداساز لرزه‌ای با انواع میراگر از یک سو و نتایج مربوط به رفتار لرزه‌ای مطلوب سازه‌های بلندمرتبه بتن‌آرمه مجهز به مهاربندهای کمانش‌ناپذیر از سوی دیگر، به‌ویژه در گام‌های پیشین رشته پژوهش حاضر، ابتدا از پیکربندی قاب خمشی بتن‌آرمه بلندمرتبه مجهز به مهاربندهای کمانش‌ناپذیر، جهت افزایش سختی، کاهش جرم و افزایش میرایی و توان استهلاک انرژی سازه، در جهت فائق آمدن به محدودیت‌های مربوط به جداسازی سازه‌های بلندمرتبه، استفاده گردید. پس از حصول اطمینان از جداسازی موفق پیکربندی مذکور، پیکربندی هدف با سیستم سازه‌ای قاب خمشی بتن‌آرمه بلندمرتبه ویژه مجهز به جداساز لرزه‌ای طراحی شد. بدین ترتیب بر پایه این دو پیکربندی، 12 مدل سه‌بعدی بلندمرتبه در دو حالت مجهز به جداساز و گیردار در تراز پایه، در سه رده ارتفاعی 15، 25 و 35 طبقه، ایجاد گشت. سازه‌ها در نرم‌افزار ETABS طراحی شده، سپس مدل‌های غیرخطی در نرم‌افزار OpenSEES کدنویسی دقیق گردیده و تحت تحلیل دینامیکی فزاینده غیرخطی بر مجموعه رکوردهای مناسب، تحلیل شدند. معیارهای پذیرش بر پایه تغییرمکان نسبی طبقه، از HAZUS انتخاب شد و پاسخ‌ها، در سطوح لرزه‌ای مختلف استخراج گردید. در نهایت بر پایه روش‌های آماری تأییدشده، منحنی‌های شکنندگی لرزه‌ای سازه‌ها توسعه یافت. یافته‌ها نشان می‌دهد که جداسازی در تراز پایه، با کاهش تغییرمکان نسبی طبقات و تقاضا در اعضای بحرانی، ظرفیت و پایداری سازه و المان‌ها را در برابر تحریک زمین افزایش می‌دهد. در مدل‌های جداسازی‌شده، میانه شگنندگی سطوح عملکردی، افزایش g05/0 تا g4/0 را نشان داده و احتمال فراگذشت از آستانه‌های عملکردی، بین 1 تا 22 درصد کاهش یافت. در پایان، بر اساس شاخص‌ دریفت پسماند RDRI و انرژی مستهلک‌‌شده RE، تاب‌آوری تمام سازه‌ها (بجز یک مدل با میزان تجاوز ناچیز) کمتر از یک به‌دست آمد، تا علاوه بر عملکرد لرزه‌ای از خودمرکزشوندگی سازه‌ها نیز اطمینان حاصل گردد. بدین‌صورت، محدودیت‌های رایج در کاربرد جداساز در سازه‌های بلندمرتبه برای هر دو پیکربندی، به کمک روش طراحی اصلاحی ارائه‌شده در این رساله، مرتفع شد، تا به‌مانند سایر سازه‌ها، امکان ورود سازه‌های بلندمرتبه جداسازی‌شده در تراز پایه که بر اساس نتایج این رساله، وزن کمتر، قابلیت استهلاک انرژی بیش‌تر و عملکرد لرزه‌ای بهتر نسبت به حالت مقید در تراز پایه دارند، به آیین‌نامه‌ها برای به‌روزرسانی ضوابط مرتبط ایجاد گردد.
کلید واژه ها (نمایه ها):
#کلمات کلیدی: مهندسی زلزله بر اساس عملکرد #سازه‌های بلند مرتبه #جداساز لرزه‌ای هسته سربی (LRB) #مهاربند کمانش‌ناپذیر (BRB) #منحنی‌های شکنندگی لرزه‌ای.
محل نگهداری: کتابخانه مرکزی دانشگاه صنعتی شاهرود
یادداشت: حقوق مادی و معنوی متعلق به دانشگاه صنعتی شاهرود می باشد.
تعداد بازدید کننده:
پایان نامه های مرتبط (بر اساس کلیدواژه ها)