چکیده: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر منابع و تقاضاهای شغلی بر بهره‌وری نیروی کار، با درنظرگیری نقش میانجی تحلیل رفتگی و درگیری شغلی و نقش تعدیل‌گری منابع شغلی، در شعب بانک ملی ایران در غرب تهران انجام شد. جامعه آماری شامل ۱۲۰۰ نفر از کارکنان در ۳۶ شعبه بود که با استفاده از جدول مورگان، ۲۹۱ نفر به‌عنوان نمونه و با روش نمونه‌گیری تصادفی چندمرحله‌ای انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های گردآوری و به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از دو سطح آمار توصیفی و استنباطی بهره گرفته شده است. یافته‌ها نشان داد که منابع شغلی بر درگیری شغلی تأثیر مثبت و بر تحلیل رفتگی تأثیر منفی معناداری دارد. همچنین تقاضاهای شغلی، تحلیل‌رفتگی را افزایش و درگیری شغلی را کاهش می‌دهند. درگیری شغلی تأثیری مثبت و تحلیل‌رفتگی تأثیری منفی بر بهره‌وری نیروی کار داشت. علاوه بر این، منابع شغلی به‌طور مستقیم بهره‌وری را افزایش و تقاضاهای شغلی آن را کاهش دادند. نقش میانجی درگیری شغلی در رابطه بین منابع شغلی و بهره‌وری و نیز بین تقاضاهای شغلی و بهره‌وری تأیید شد. به‌طور مشابه، تحلیل‌رفتگی به‌عنوان میانجی در روابط بین منابع شغلی و بهره‌وری و بین تقاضاهای شغلی و بهره‌وری عمل کرد. با این حال، نقش تعدیل‌گری منابع شغلی در رابطه بین تقاضاهای شغلی و تحلیل‌رفتگی تأیید نشد. در نتیجه، می‌توان گفت که تقویت منابع شغلی و مدیریت بهینه تقاضاهای شغلی، از طریق کاهش تحلیل‌رفتگی و افزایش درگیری شغلی، می‌تواند به ارتقای بهره‌وری نیروی کار در سازمان‌های خدماتی مانند بانک منجر شود. این پژوهش بر لزوم توجه همزمان به عوامل حمایتی و فشارهای شغلی در محیط‌های کاری پویا تأکید دارد.