چکیده: این پژوهش با هدف ارزیابی کارایی اقتصادی-زیست‌محیطی اقتصاد عراق طی دوره ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۴ انجام شد و از مدل‌های تحلیل پوششی داده‌ها شامل CCR، BCC و SBM با در نظر گرفتن مصرف انرژی به‌عنوان خروجی نامطلوب استفاده گردید. نتایج مدل CCR نشان داد میانگین کارایی فنی کل ۰٫۸۷۶ بوده و تنها چهار سال (۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲) بر مرز کارایی قرار داشته‌اند. مدل BCC نیز بیان کرد که در اغلب سال‌ها کارایی خالص فنی کامل است و بخش اصلی ناکارایی از ناکارایی مقیاس ناشی می‌شود؛ به‌طوری‌که اقتصاد عراق عمدتاً در ناحیه بازده صعودی فعالیت کرده است. مدل SBM با میانگین کارایی ۰٫۷۴۶۴ تصویری دقیق‌تر از وضعیت زیست‌محیطی ارائه داد و نشان داد که در تمام سال‌های ناکارا، هدررفت GDP صفر است و ریشه اصلی ناکارایی، مصرف مازاد انرژی است. همچنین تحلیل اسلک‌ها در نهاده‌هایی مانند نیروی کار، سرمایه و مخارج دولت وجود مازاد را در برخی سال‌ها تأیید کرد. روند زمانی شاخص‌های کارایی نشان داد عملکرد اقتصاد عراق ناپایدار بوده و به‌شدت تحت تأثیر شوک‌های نفتی، امنیتی و سیاسی قرار دارد. سال‌های ۲۰۱۲، ۲۰۱۳، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ به‌عنوان دوره‌های کارا و مبنای مقایسه شناسایی شدند. در مجموع، یافته‌ها نشان می‌دهد که چالش اصلی اقتصاد عراق در زمینه کارایی، نه کمبود ظرفیت تولید بلکه شدت بالای مصرف انرژی و فاصله از مقیاس بهینه فعالیت است. این نتایج می‌تواند مبنایی برای تحلیل دقیق‌تر ساختار تولید و سیاست‌گذاری در جهت بهبود بهره‌وری اقتصادی-زیست‌محیطی باشد.