چکیده: پژوهش حاضر با هدف ارزیابی کارایی فنی اقتصاد کلان عراق طی سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۴ و شناسایی منشأ ناکارایی‌ها انجام شده است. با استفاده از روش تحلیل پوششی داده‌ها (DEA) و مدل‌های CCR و BCC، عملکرد اقتصاد عراق در تبدیل نهاده‌های کلان شامل نیروی کار و سرمایه فیزیکی (ورودی‌ها) به تولید ناخالص داخلی (خروجی) مورد بررسی قرار گرفت. داده‌ها از پایگاه WDI بانک جهانی استخراج و بر اساس قیمت‌های ثابت سال ۲۰۱۵ تعدیل شدند. نتایج مدل CCR نشان داد کارایی اقتصاد عراق روندی نسبتاً صعودی ولی ناپایدار داشته و تنها در معدودی از سال‌ها به کارایی کامل رسیده است. مقایسه نتایج مدل‌های CCR و BCC بیانگر آن است که بخش عمده ناکارایی‌ها ناشی از عدم فعالیت در مقیاس بهینه تولید بوده و عوامل ساختاری بیش از ناکارایی مدیریتی در عملکرد کلان نقش داشته‌اند. همچنین تحلیل حساسیت مدل‌ها پایداری و استحکام نتایج را در برابر تغییرات ورودی و خروجی تأیید می‌کند. بر این اساس می‌توان نتیجه گرفت که بهبود کارایی اقتصاد عراق مستلزم اصلاحات ساختاری، تقویت نهادهای اقتصادی، بهبود تخصیص منابع و افزایش تاب‌آوری در برابر شوک‌های بیرونی است. این یافته‌ها چارچوبی برای سیاست‌گذاری مبتنی بر بهبود بهره‌وری و رشد پایدار اقتصادی ارائه می‌دهد.