چکیده: در میان کشورهای مختلف جهان، نگرانی از آلودگی محیط زیست در کشورهای تک‌محصولی مانند کشورهای نفت‌خیز که عمدتاً به صادرات نوع خاصی از مواد اولیه و خام وابسته‌اند، شدیدتر است. به ‌طوری ‌که میانگین رشد انتشار گاز دی‌اکسیدکربن در برخی از کشورهای نفتی، بیش از میانگین جهانی است. این کشورها ازیک ‌طرف به لحاظ اتکای اقتصادشان به نفت، منابع فسیلی و معدنی خود را برای مصارف داخلی و نیز صادرات استخراج می‌کنند که خود عامل مهمی در انتشار آلودگی محسوب می‌شود. بنابراین هدف از انجام این پژوهش بررسی تاثیر جهانی شدن، مصرف انرژی و رشد اقتصادی بر انتشار دی اکسید کربن در کشورهای عضو اوپک طی دوره2022-2006 با استفاده از روش گشتاورهای تعمیم یافته (GMM) می‌باشد. بر اساس نتایج به دست آمده وقفه اول انتشار دی اکسید کربن تاثیر مثبت و معنادار بر خودش داشته است. به طوری که انتشار دی اکسید کربن در دوره قبل، باعث افزایش انتشار دی اکسید کربن در دوره جاری به میزان 323/1 درصد شده است. جهانی شدن تاثیر مثبت و معنادار بر انتشار دی اکسید کربن داشته است، به طوری که افزایش یک درصدی جهانی شدن باعث افزایش 021/0 درصدی دی اکسید کربن شده است. مصرف انرژی تجدیدپذیر تاثیر منفی و معنادار بر انتشار دی اکسید کربن داشته است، به طوری که افزایش یک درصدی از مصرف انرژی‌های تجدیدپذیر باعث کاهش 16/0 درصدی انتشار دی اکسید کربن شده است. تولید ناخالص داخلی تاثیر مثبت و معنادار بر انتشار دی اکسید کربن داشته است. افزایش یک درصدی تولید ناخالص داخلی، باعث افزایش 013/0 درصدی انتشار دی اکسید کربن شده است. جمعیت شهری تاثیر مثبت و معنادار بر انتشار دی اکسید کربن داشته است. به طوری که با افزایش یک درصدی جمعیت شهری، انتشار دی اکسید کربن 03/0 درصد افزایش یافته است. مخارج دولت تاثیر منفی و معنادار بر انتشار دی اکسید کربن داشته است. افزایش یک درصدی مخارج دولت باعث افزایش انتشار دی اکسید کربن به میزان 11/0 شده است. بنابراین در این کشورها بکارگیری سیاست‌های سازنده برای حمایت از نوآوری در فناوری‌های کم کربن و ارائه انگیزه‌های مالی برای پذیرش آن‌ها می‌توان برای کاهش انتشار دی اکسید کربن موثر باشد.