چکیده: پژوهش حاضر باهدف بررسی تأثیر شفافیت سازمانی بر سکوت سازمانی کارکنان سازمان‌های ورزشی و نقش تعدیل‌گر تاب‌آوری انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی - همبستگی و از نظر هدف کاربردی به لحاظ زمان انجام مقطعی است که به شکل میدانی و با استفاده از سه پرسش‌نامه شفافیت سازمانی هلند و همکاران (2018)، سکوت سازمانی واکولا و بورادوس (2005) و تاب‌آوری کارکنان کانر و دیویدسون (2003) انجام شده است. روایی این پرسش‌نامه ها توسط 10 نفر از اساتید صاحب نظر مورد بررسی و تائید قرار گرفت و به لحاظ اینکه پرسش‌نامه ها لیکرتی بودند برای پایایی آنها از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد؛ تمامی متغیرها عددی بالاتر از 7/0 را به خود اختصاص دادند که مورد تائید بود. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان سازمان‎های ورزشی کشور عراق بودند که تعداد 275 نفر از آنها با استفاده از روش تعین حجم نمونه کلاین (۲۰۰۰) و روش نمونه‌گیری در‌دسترس، به‌عنوان نمونه تحقیق انتخاب شدند. به‌منظور سازمان‌دادن، خلاصه و طبقه‌بندی‌کردن نمرات خام و توصیف اندازه‌های نمونه از آمار توصیفی و به‌منظور تعیین اثر متغیرها برهم از تحلیل‌های استنباطی (مدل‌سازی معادلات ساختاری، تحلیل مسیر و آزمون فرضیه‌ها) استفاده شد و برای اجرای آزمون‌های فوق از دو نرم‌افزار Smart-PLS3 و SPSS22 بهره گرفته شد. نتایج نشان داد که شفافیت سازمانی تأثیر منفی و معناداری بر سکوت سازمانی دارد(ضریب مسیر= 617/0 و مقدار تی= 702/7)؛ ، به‌طوری که افزایش شفافیت موجب کاهش سکوت و افزایش تمایل کارکنان به مشارکت می‌شود. این یافته‌ها بیانگر اهمیت شفافیت در فرآیندها و ساختارهای سازمانی برای ایجاد فرهنگ باز ارتباطی و افزایش احساس ارزشمندی کارکنان است. همچنین مشخص شد تاب‌آوری، نقش تعدیل‌کننده معناداری در رابطه شفافیت و سکوت ندارد(ضریب مسیر 017/0- و مقدار تی 559/0)، که نشان‌دهنده اهمیت بیشتر عوامل ساختاری و فرآیندی نسبت به ویژگی‌های فردی در رفتار سکوت است. بر اساس نتایج، پیشنهاد می‌شود مدیران سازمان‌های ورزشی با تمرکز بر افزایش شفافیت، تقویت فرهنگ باز ارتباطی و ایجاد سازوکارهای مشارکتی، محیطی فراهم کنند که در آن کارکنان بتوانند نگرانی‌ها و پیشنهادات خود را آزادانه مطرح کنند.