پایان نامه > کتابخانه مرکزی دانشگاه صنعتی شاهرود > مهندسی برق > مقطع کارشناسی ارشد > سال 1405
پدیدآورندگان:
همایون فارسی [پدیدآور اصلی]، محمد رضا اشرف[استاد راهنما]
چکیده: چکیده
در تقویتکنندههای کمنویز برای کاربردهای تلفن همراه و پخشکنندههای تصویری توان مصرفی و فضای اشغالشده به شدت اهمیت دارد. در بسیاری از تقویتکنندههای کمنویز از القاگر استفاده شده است که فضای زیادی را اشغال میکند. طراحی تقویتکننده کمنویز با فضای اشغال شده کم باعث کاهش هزینهی ساخت میشود. القاگرها برای کاهش اثرات خازنهای پارازیتی در تقویتکنندههای کمنویز استفاده میشوند. حذف القاگر از ساختار تقویتکننده کمنویز مشکلهای زیادی به همراه داشته است. یکی از این مشکلات کاهش پهنایباند تقویتکننده کمنویز است. در تقویتکنندههای کمنویز بدون القاگر از روشهایی مانند فیدبک منفی جهت پایداری و افزایش پهنایباند مدار استفاده میشود. در این پروژه یک تقویتکننده کمنویز با توان مصرفی و فضای اشغالشده کم طراحی و شبیهسازی شده است. در ساختار پیشنهادی از روشهای حذف نویز، تقویت ترارسانایی و جریان اشتراکی استفاده شده است. در طبقهی اول با ایجاد بازخورد منفی، تطبیق امپدانس ورودی بهبود یافته و توان مصرفی کمتر شده است. طبقهی دوم برای افزایش بهرهی کل ساختار استفاده شده است. در طبقهی انتهایی مدار یک جمعکننده وجود دارد که باعث تقویت سیگنال و کاهش نویز خواهد شد. در این پروژه برای کاهش فضای اشغالشده و اثرات پارازیتی، از القاگر استفاده نشده است. استفاده از روش جریان اشتراکی باعث کاهش توان مصرفی میشود. نتایج شبیهسازی این مدار در نرمافزار cadence و در فنآوری µm TSMC 0.18 نشان میدهد که این مدار به تطبیق وروردی (S11) کمتر از 11- دسیبل، کمترین عدد نویز 15/2 دسیبل و بهرهی توان 19 دسیبل در بازهی فرکانسی 200 مگاهرتز تا 4/1 گیگاهرتز دست یافته است. این در حالی است که این مدار از منبع تغذیه 8/1 ولت تنها توان 15/8 میلیوات مصرف میکند. جانمایی ساختار رسم شده و مطابق شبیهسازی جانمایی کمترین عدد نویز 8/2 دسیبل، بیشترین بهرهی توان 15/19 دسیبل در بازهی فرکانسی 200 مگاهرتز تا 1 گیگاهرتز است این درحالی است که ساختار پیشنهادی دارای سطح اشغالشده 02/0 بر روی تراشه است.
کلید واژه ها (نمایه ها):
#کلمات کلیدی: کمنویز #پهنباند #تقویتکننده #بدون القاگر
محل نگهداری: کتابخانه مرکزی دانشگاه صنعتی شاهرود
یادداشت: حقوق مادی و معنوی متعلق به دانشگاه صنعتی شاهرود می باشد.
تعداد بازدید کننده: