چکیده: چکیده اتصالات تیر-ستون از بحرانی‌ترین نواحی قاب‌های بتن‌آرمه در برابر بارهای لرزه‌ای محسوب می‌شوند و ضعف در جزئیات آرماتورگذاری یا تغییر در هندسه ستون می‌تواند عملکرد لرزه‌ای آن‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. به‌ویژه، وجود ستون مایل می‌تواند مسیر انتقال نیرو، توزیع تنش و نحوه تمرکز تغییرشکل‌ها در ناحیه اتصال را تغییر دهد. با توجه به کاربرد ستون‌های مایل در برخی سازه‌ها و محدود بودن مطالعات آزمایشگاهی در این زمینه، بررسی رفتار لرزه‌ای این نوع اتصالات اهمیت ویژه‌ای دارد. در این پژوهش، رفتار لرزه‌ای سه نمونه اتصال تیر-ستون بتن مسلح با مقیاس 1:2 تحت بارگذاری چرخه‌ای شبه‌استاتیکی بررسی شد. نمونه‌ها شامل اتصال قائم با جزئیات آرماتورگذاری غیرلرزه‌ای، اتصال قائم با جزئیات آرماتورگذاری لرزه‌ای و اتصال با جزئیات آرماتورگذاری لرزه‌ای و ستون دارای انحراف درون صفحه‌ای 10 درجه بودند. نمونه‌ها تحت نیروی محوری ثابت و بار جانبی با دامنه جابه‌جایی افزایشی آزمایش و ضمن ثبت روند گسترش آسیب و ترک‌خوردگی، منحنی‌های هیسترزیس و پوش استخراج و پارامترهای مقاومت حداکثر، سختی مؤثر، شکل‌پذیری و انرژی مستهلک‌شده ارزیابی شدند. نتایج آزمایش‌ها نشان داد که نمونه اتصال مایل 10 درجه در مقایسه با نمونه اتصال قائم غیرلرزه‌ای، به‌ترتیب 69/17درصد افزایش در مقاومت حداکثر، 50/12 درصد افزایش در سختی مؤثر و 58/22 درصد افزایش در انرژی مستهلک‌شده را نشان داد، در حالی که شکل‌پذیری آن 08/2 درصد کمتر بود. همچنین، در مقایسه با نمونه اتصال قائم لرزه‌ای، مقاومت حداکثر، سختی مؤثر و انرژی مستهلک‌شده نمونه اتصال مایل 10 درجه به‌ترتیب 87/3، 5 و 25/11 درصد افزایش یافت و شکل‌پذیری آن نیز 44/4 درصد بیشتر بود. در مجموع، وجود انحراف درون صفحه‌ای 10 درجه‌ای ستون، در نمونه مورد بررسی موجب بهبود مقاومت، سختی مؤثر و قابلیت اتلاف انرژی شد، در حالی که شکل‌پذیری در محدوده نسبتاً نزدیک به دو نمونه قائم باقی ماند.