چکیده: گسترش سریع شهرنشینی و محدودیت اراضی قابل ساخت، موجب افزایش احداث ساختمان‌های بلندمرتبه شده و در نتیجه، اهمیت ارزیابی واقع‌بینانه آسیب‌پذیری لرزه‌ای در چارچوب طراحی مبتنی بر عملکرد بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. در این پژوهش، رفتار لرزه‌ای احتمالاتی یک ساختمان بتن‌آرمه ۳۳ طبقه با سیستم قاب–لوله و دیوارهای برشی هسته‌ای، مطابق با آیین‌نامه‌های لرزه‌ای ایران، مورد تحلیل قرار گرفته است. تحلیل دینامیکی افزایشی غیرخطی با استفاده از نرم‌افزار میداس و تحت دو حالت پایه ثابت و اندرکنش خاک و سازه انجام شد. برای این منظور، مجموعه‌ای از شتاب‌نگاشت‌ها در بازه شتاب بیشینه زمین از 0.1g تا 1.5g مقیاس شدند. منحنی‌های شکنندگی بر اساس بیشینه دریفت نسبی طبقات متناظر با چهار سطح خسارت شامل خفیف، متوسط، شدید و فروریزش کامل استخراج گردیدند. نتایج نشان می‌دهد که در نظر گرفتن اندرکنش خاک و سازه منجر به افزایش قابل توجه آسیب‌پذیری لرزه‌ای سازه در مقایسه با حالت پایه ثابت شده است. این تأثیر در سطوح خسارت بالاتر بارزتر بوده، به‌گونه‌ای که هم تقاضای تغییرمکان و هم پراکندگی پاسخ افزایش می‌یابد. افزون بر این، مقایسه شتاب‌نگاشت‌های با پریود بلند و کوتاه حاکی از آن است که ساختمان در زمین‌لرزه‌های با پریود بلند، به‌ویژه در صورت لحاظ اندرکنش خاک و سازه، آسیب‌پذیرتر است. به طوری که در طول زلزله‌های با دوره تناوب بلند در PGA برابر 0.3، احتمال شکست کامل برای مدل پایه ثابت 25 درصد و برای مدل با لحاظ اثرات خاک 50 درصد محاسبه شد. مقادیر میانه PGA در تمامی سطوح خسارت، در حالت اندرکنش خاک و سازه کمتر از حالت پایه گیردار به دست آمده و اهمیت در نظر گرفتن این پدیده در ارزیابی لرزه‌ای را تأیید می‌کند. اگرچه نتایج به شرایط خاص خاک و ویژگی‌های سازه مورد مطالعه محدود می‌شود، روندهای مشاهده‌شده نظیر افزایش تقاضای لرزه‌ای و آسیب‌پذیری ناشی از اندرکنش خاک و سازه، برای ساختمان‌های بلندمرتبه مشابه قابل تعمیم بوده و بر ضرورت لحاظ این اثر در ارزیابی‌های لرزه‌ای آینده تأکید دارد.