چکیده: اکثریت فراگیران در کلاس‌های آموزش زبان انگلیسی (EFL) در عراق، دانش‌آموزانی با عملکرد تحصیلی پایین هستند که مکرراً شکست تحصیلی را تجربه می‌کنند؛ امری که بر خودپنداره تحصیلی و انگیزه آنان تأثیر منفی می‌گذارد. با این حال، مطالعات اندکی بر راهبردهای آموزشی برای غلبه بر پیامدهای منفی شکست تحصیلی بر خودپنداره و انگیزه فراگیران تمرکز داشته‌اند. پژوهش حاضر از نوع روش‌های ترکیبی (آمیخته) بود و با هدف بررسی تأثیر روش‌های گروه‌بندی سطح‌بندی‌شده (طبقه‌بندی‌شده) بر خودپنداره تحصیلی و انگیزه دانش‌آموزان پایه نهم با عملکرد تحصیلی پایین در مدارس متوسطه عراق انجام شد. در این پژوهش از طرح روش‌های ترکیبی همگرا استفاده شد که شامل یک طرح شبه‌آزمایشی (پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه گواه) با یک گروه آزمایش (۴۲ نفر) و یک گروه گواه (۴۲ نفر)، و همچنین مصاحبه گروه کانونی با زیرنمونه‌ای متشکل از ۱۲ فراگیرِ دارای عملکرد پایین از گروه آزمایش بود. مداخله آموزشی به مدت شش هفته و مبتنی بر تکالیف سطح‌بندی‌شده (سطح ۱، سطح ۲ و سطح ۳) اجرا شد که انعطاف‌پذیر بوده و بر اساس نیازهای دانش‌آموزان طراحی شده بودند؛ همچنین گروه‌بندی مجدد دانش‌آموزان به صورت هفتگی و بر اساس ارزیابی تکوینی (مستمر) صورت می‌گرفت. نتایج کمی نشان داد که گروه آزمایش افزایش معناداری از نظر آماری در خودپنداره تحصیلی داشته است (میانگین تغییر ۱.۱۹+، ۰۰۱/۰ > p، شاخص d کوهن = ۱.۸۶)، در حالی که گروه گواه تغییر معناداری نشان نداد (۱۲/۰+، ۱۳۴/۰ = p). از طریق تحلیل مضمون داده‌های کیفی، پنج مضمون استخراج شد: امنیت روانی و کاهش اضطراب، یادگیری چالش‌برانگیز و متناسب، افزایش تمایل به برقراری ارتباط، تغییرات مثبت در خودادراکی، و ترجیح گروه‌بندی سطح‌بندی‌شده نسبت به گروه‌بندی سنتی. یافته‌های این پژوهش نخستین شواهدِ مختص به بافت آموزشی عراق را ارائه می‌دهد که نشان می‌دهد راهبردهای گروه‌بندی سطح‌بندی‌شده، خودپنداره تحصیلی و انگیزه دانش‌آموزان با عملکرد پایین را بهبود می‌بخشند؛ همچنین این یافته‌ها به مجموعه روش‌های آموزشی افزوده می‌شوند که می‌توانند در سطح عملیاتی در کلاس‌های زبان انگلیسیِ دارای امکانات محدود در عراق، برای پاسخگویی به نیازهای ناشی از تنوع فراگیران به کار گرفته شوند.