چکیده: رفاه کارکنان یکی از مهم‌ترین عوامل مؤثر بر اثربخشی سازمانی، افزایش بهره‌وری و ارتقای کیفیت خدمات در سازمان‌ها به شمار می‌رود. گسترش دورکاری، به‌ویژه در سال‌های اخیر، ضمن ایجاد فرصت‌های جدید برای انعطاف‌پذیری سازمانی، چالش‌های متعددی را در زمینه حفظ و ارتقای رفاه کارکنان به همراه داشته است. ازاین‌رو، پژوهش حاضر با هدف ارزیابی و اولویت‌بندی عوامل مؤثر بر رفاه کارکنان در دورکاری در سازمان‌های خدماتی دولتی عراق با استفاده از رویکرد تصمیم‌گیری چندمعیاره انجام شد. پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–پیمایشی است. در مرحله نخست، با مرور نظام‌مند منابع علمی و مطالعات پیشین، عوامل مؤثر بر رفاه کارکنان در دورکاری شناسایی و پس از حذف موارد تکراری و ادغام مفاهیم مشابه، ۲۱ عامل اولیه استخراج شد. سپس با بهره‌گیری از روش دلفی فازی و مشارکت خبرگان، عوامل بر اساس میزان اجماع ارزیابی و ۱۲ عامل نهایی با حداقل ۷۵ درصد اجماع انتخاب شدند. در مرحله بعد، به‌منظور تعیین اهمیت نسبی عوامل منتخب، از روش سوارا استفاده شد. نتایج نشان داد که «خودمختاری شغلی» با وزن 0.128، «حمایت سرپرست و حمایت سازمانی» با وزن 0.122، «حمایت همکاران» با وزن 0.117، «ارتباطات دیجیتال مؤثر» با وزن 0.106 و «مدیریت اهداف و حجم کار» با وزن 0.099 به‌ترتیب مهم‌ترین عوامل مؤثر بر رفاه کارکنان در دورکاری هستند. یافته‌های پژوهش بیانگر آن است که ارتقای رفاه کارکنان در سازمان‌های خدماتی دولتی مستلزم توجه هم‌زمان به ابعاد سازمانی، شغلی و اجتماعی محیط دورکاری است. نتایج این پژوهش می‌تواند مبنای مناسبی برای طراحی سیاست‌های منابع انسانی، توسعه زیرساخت‌های مدیریتی و بهبود کیفیت زندگی کاری کارکنان دورکار در سازمان‌های دولتی باشد.