چکیده: فساد سیستمیک در بخش عمومی عراق، به‌عنوان یکی از عمیق‌ترین موانع توسعه و حکمرانی خوب، نیازمند راهکارهای نوآورانه و چندبُعدی است. پژوهش حاضر با هدف طراحی و اعتبارسنجی چارچوبی بومی برای کاربست فناوری بلاک‌چین به‌منظور ادراک از کاهش فساد در بخش عمومی عراق انجام شده است. این پژوهش با رویکرد آمیخته اکتشافی متوالی در دو فاز کیفی و کمی اجرا گردید. در فاز کیفی، ۲۷ مصاحبه عمیق نیمه‌ساختاریافته با سه گروه از خبرگان عراقی (مدیران دولتی، اعضای هیأت علمی دانشگاه‌ها و متخصصان بلاک‌چین) انجام شد و داده‌ها با روش تحلیل مضمون براون و کلارک (۲۰۰۶) و با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA تحلیل گردیدند. این فاز به شناسایی چهار دسته مانع اصلی (نهادی، حقوقی، فرهنگی و فنی) و همچنین الزامات بومی متناظر با آن‌ها انجامید. در فاز کمی، پرسشنامه‌ای محقق‌ساخته بر اساس یافته‌های فاز کیفی طراحی و میان ۳۵۸ نفر از جامعه هدف توزیع شد. تحلیل داده‌های کمی با استفاده از آزمون فریدمن و مدل‌یابی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) در نرم‌افزار SmartPLS 4 صورت گرفت. یافته‌ها نشان داد که موانع حقوقی بالاترین اولویت را در میان موانع چهارگانه دارند و شکاف عمیق ۱.۹۵ واحدی میان الزامات بومی (۴.۳۶) و آمادگی برای پیاده‌سازی (۲.۴۱) وجود دارد. نتایج مدل ساختاری تأیید کرد که ویژگی‌های سه‌گانه بلاک‌چین (شفافیت، تغییرناپذیری و قراردادهای هوشمند) تأثیر مثبت و معناداری بر ادراک از کاهش فساد دارند (R² = 0.59) و شفافیت قوی‌ترین عامل است (β = 0.32). همچنین، اثر اصلی الزامات بومی (β = 0.24) و نقش تعدیل‌گر مثبت آن (β = 0.17) تأیید شد هرچند اندازه اثر آن کوچک ارزیابی گردید (f² = 0.08). این پژوهش ضمن ارائه یک چارچوب بومی و معتبر برای نخستین بار در بستر عراق، بر ضرورت اصلاحات هم‌زمان حقوقی، نهادی و فرهنگی در کنار پیاده‌سازی فناوری تأکید می‌کند.