چکیده: این تحقیق با هدف بررسی تأثیر کانون کنترل درونی بر نوآوری کارکنان دانشی و همچنین تبیین نقش تعدیل‌گری ابعاد مختلف شایستگی‌های اجتماعی (درک اجتماعی، سازگاری اجتماعی و تبلیغ خود) در این رابطه، در بستر شرکت‌های مستقر در پارک علم و فناوری دانشگاه تهران انجام شده است. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده‌ها، توصیفی از نوع پیمایشی است. جامعه آماری تحقیق را کلیه متخصصان شاغل در شرکت‌های این پارک (حدود ۵۰۰ نفر) تشکیل دادند که با استفاده از جدول مورگان، حجم نمونه‌ای معادل ۲۱۷ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب و پرسشنامه‌های استاندارد در میان آنان توزیع گردید. برای تحلیل داده‌ها از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری و تحلیل رگرسیون سلسله مراتبی استفاده شد. یافته‌های تحقیق نشان داد که فرضیه اول مبنی بر تأثیر مثبت و معنادار کانون کنترل درونی بر نوآوری کارکنان دانشی به طور کامل تأیید می‌شود. همچنین، از بین ابعاد شایستگی اجتماعی، تنها نقش تعدیل‌گری «درک اجتماعی» در رابطه بین کانون کنترل درونی و نوآوری مورد تأیید قرار گرفت و فرضیه‌های مربوط به نقش تعدیل‌گری «سازگاری اجتماعی» و «تبلیغ خود» رد شدند. این نتایج حاکی از آن است که باور فرد به تأثیرگذاری اقدامات شخصی بر رویدادهای زندگی (کانون کنترل درونی)، به‌تنهایی محرک مهمی برای رفتار نوآورانه است. اما نکته مهم‌تر اینکه، این رابطه زمانی تقویت می‌شود که فرد از مهارت «درک اجتماعی» بالا، یعنی توانایی دقیق در تشخیص و تفسیر حالات، انگیزه‌ها و رفتارهای دیگران برخوردار باشد. به بیان دیگر، کارکنانی که هم مسئولیت‌پذیر (دارای کانون کنترل درونی) هستند و هم همدل و بینش‌مند نسبت به اطرافیان، نوآورتر ظاهر می‌شوند. این یافته‌ها با تحقیقاتی که بر نقش ترکیبی ویژگی‌های شخصیتی و مهارت‌های نرم در موفقیت شغلی تأکید دارند، هم‌سو است.