چکیده: با گسترش روزافزون فناوری‌های نوین، بهره‌گیری از هوش مصنوعی در فرآیندهای منابع انسانی به‌ویژه در حوزه استخدام، به یکی از اولویت‌های راهبردی سازمان‌ها تبدیل شده است. با این حال، پذیرش استخدام مبتنی بر هوش مصنوعی در صنعت بانکداری ایران، با چالش‌هایی اساسی مواجه است که شناخت و تحلیل آن‌ها نیازمند نگاهی ساختارمند و مبتنی بر داده است. پژوهش حاضر با هدف شناسایی و وزن‌دهی عوامل مؤثر بر پذیرش استخدام هوشمند در بانک‌های ایرانی، در گام نخست، با بهره‌گیری از مرور نظام‌مند متون و روش دلفی فازی اعداد نوتروسوفیک نوع 2 با خبرگان، عوامل کلیدی در قالب چارچوب نظری TOE (فناوری، سازمان، محیط) استخراج و خوشه‌بندی می‌کند و سپس، وزن‌دهی این عوامل با روش کمی کریتیک انجام می‌گیرد تا اهمیت نسبی هر زیرمعیار مشخص گردد. در گام نهایی، با استفاده از روش تصمیم‌گیری چندمعیاره کرادیس، 10 بانک ایرانی (5 بانک خصوصی و 5 بانک دولتی) در ابعاد سه‌گانه و همچنین به صورت کلی مورد ارزیابی و رتبه‌بندی قرار می‌گیرند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که 20 زیرمعیار بر پذیرش استخدام هوشمند در بانک‌های ایرانی تاثیرگذارند، نتایج وزن‌دهی در سطح معیارها نشان می‌دهد معیار سازمان با وزن 0.452 در رتبه اول، معیار تکنولوژی با وزن 0.29 در رتبه دوم و معیار محیط با وزن 0.258 در رتبه سوم قرار گرفتند و همچنین در سطح زیرمعیارها، فشار رقابتی با وزن 0.0564، سهولت استفاده درک شده با وزن 0.0543 ، پشتیبانی مدیران ارشد با وزن 0.05043، از دست دادن شغل با وزن 0.05043و مقاومت در برابر تغییر با وزن 0.0532 در جایگاه اول تا پنجم هستند. عملکرد بانک‌های خصوصی در ابعاد فناوری و سازمانی به‌طور میانگین مطلوب‌تر از بانک‌های دولتی است؛ در حالی که بانک‌های دولتی در بعد محیطی، از جمله تعامل با نهادهای مرتبط و بهره‌مندی از حمایت‌های نهادی، عملکرد بهتری داشته‌اند. همچنین با استفاده از تحلیل‌های مقایسه‌ای، روند رتبه‌ها، شناسایی نقاط قوت و ضعف و تحلیل خوشه‌ای بانک‌ها، پیشنهادات کاربردی دقیقی برای بهبود مسیر پذیرش استخدام هوشمند در هر بانک ارائه شده است. این پژوهش با ارائه یک الگوی عملیاتی بومی‌شده، می‌تواند به‌عنوان راهنمای تصمیم‌سازی برای مدیران بانکی، سیاست‌گذاران فناوری و کارشناسان منابع انسانی در مسیر تحول دیجیتال و به‌کارگیری هوش مصنوعی در فرآیندهای استخدامی مورد استفاده قرار گیرد.