چکیده: مقدمه و هدف تحقیق: شناخت پاسخ‌های فیزیولوژیک فوری به فعالیت‌های ورزشی برای طراحی برنامه‌های تمرینی ایمن ضروری است، با این حال واکنش شاخص‌های آسیب عضلانی به یک جلسه تمرین تناوبی شدید در مردان غیرفعال با اضافه‌وزن همچنان مبهم می‌باشد. هدف تحقیق حاضر بررسی پاسخ حاد نشانگرهای آسیب عضلانی به یک جلسه تمرین تناوبی شدید در مردان غیرفعال دارای اضافه‌وزن بود. روش تحقیق: پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون و گروه کنترل بود که با هدف بررسی پاسخ حاد نشانگرهای آسیب عضلانی به یک جلسه تمرین تناوبی شدید در مردان غیرفعال دارای اضافه‌وزن انجام شد. جامعه آماری پژوهش را مردان غیرفعال دارای اضافه‌وزن ۳۰ تا ۴۰ ساله با شاخص توده بدنی ۲۵ تا ۲۹/۹ کیلوگرم بر مترمربع در شهر شاهرود تشکیل دادند. تعداد ۲۰ آزمودنی به‌عنوان نمونه پژوهش انتخاب و در دو گروه تمرین تناوبی شدید (۱۰ نفر) و کنترل (۱۰ نفر) قرار گرفتند. پس از یک جلسه آشناسازی، آزمودنی‌ها در ساعت ۸ صبح و پس از ۲۰ دقیقه استراحت در شرایط کنترل‌شده، تحت خون‌گیری پیش‌آزمون قرار گرفتند. گروه تجربی پس از آن یک جلسه تمرین تناوبی شدید شامل ۵ دقیقه گرم‌کردن با شدت ۵۰ تا ۶۰ درصد حداکثر ضربان قلب، ۸ وهله یک‌دقیقه‌ای فعالیت با شدت ۸۵ تا ۹۰ درصد حداکثر ضربان قلب، با یک دقیقه استراحت فعال با شدت ۳۰ تا ۴۰ درصد حداکثر ضربان قلب بین وهله‌ها و ۵ دقیقه سردکردن با شدت ۴۰ تا ۵۰ درصد حداکثر ضربان قلب اجرا کردند. گروه کنترل در مدت مشابه در وضعیت استراحت باقی ماند. بلافاصله پس از اتمام تمرین یا دوره استراحت، خون‌گیری پس‌آزمون انجام شد. غلظت سرمی کراتین کیناز (CK) و لاکتات دهیدروژناز (LDH) با استفاده از روش الایزا اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از شاخص‌های آمار توصیفی و تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر در قالب طرح مختلط ۲×۲ تحلیل شدند. پیش‌فرض‌های آماری با آزمون‌های شاپیرو–ویلک، لوین و ام‌باکس بررسی و مقایسه‌های جفتی با تصحیح بونفرونی انجام شد. سطح معناداری 05/0 در نظر گرفته شد. یافته‌های تحقیق: اثر تعاملی زمان × گروه برای هر دو نشانگر آسیب عضلانی معنادار بود (سطح معناداری کمتر از ۰۰۱/۰). کراتین کیناز در گروه تمرین تناوبی شدید از ۶۶/۱۹۳ ± ۲۳/۴۱ به ۵۸/۲۱۶ ± ۰۰/۴۰ واحد بر لیتر افزایش یافت، در حالی که گروه کنترل تغییر محسوسی نداشت (از ۴۱/۱۹۴ ± ۶۴/۳۲ به ۷۶/۱۹۳ ± ۳۹/۳۴ واحد بر لیتر) (سطح معناداری کمتر از ۰۰۱/۰، مجذور اتای جزئی = ۷۷۰/۰). لاکتات دهیدروژناز نیز در گروه تمرین از ۳۷/۲۴۹ ± ۵۳/۳۰ به ۳۲/۲۷۵ ± ۰۰/۳۸ واحد بر لیتر افزایش یافت، اما گروه کنترل تغییر اندکی نشان داد (از ۶۶/۲۵۵ ± ۱۲/۲۸ به ۵۶/۲۵۱ ± ۵۰/۲۸ واحد بر لیتر) (سطح معناداری کمتر از ۰۰۱/۰، مجذور اتای جزئی = ۷۱۷/۰). نتیجه‌گیری: یک جلسه تمرین تناوبی شدید به‌طور معناداری سطوح سرمی کراتین کیناز و لاکتات دهیدروژناز را در مردان غیرفعال دارای اضافه‌وزن افزایش داد. این افزایش نشان‌دهنده پاسخ حاد آسیب عضلانی و افزایش گذرای نفوذپذیری غشای سلول عضلانی در پاسخ به فشار مکانیکی و متابولیکی ناشی از HIIT است؛ بنابراین، با وجود کارآمدی HIIT به‌عنوان محرک تمرینی، رعایت ملاحظات ایمنی و زمان بازیافت کافی در برنامه‌های آغازین برای این جمعیت ضروری به نظر می‌رسد.