چکیده: مقدمه: والیبال به دلیل تکرار مکرر حرکات انفجاری و بالای سر، فشار مکانیکی قابل‌توجهی بر ساختارهای مفصل شانه وارد می‌کند. مدیریت نادرست «بار تمرینی» و عدم کفایت «وضعیت ریکاوری» از مهم‌ترین عوامل خطرساز برای بروز آسیب‌های پرکاری هستند؛ با این حال، شواهد بومی کافی در جمعیت ورزشی عراق موجود نیست. هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط مستقل بار تمرینی (حاد، مزمن و نسبت حاد به مزمن) و وضعیت ریکاوری با خطر آسیب‌دیدگی شانه در والیبالیست‌های عراق طراحی شد. روش‌شناسی: این مطالعه توصیفی-همبستگی و مقطعی بر روی ۱۲۰ والیبالیست (۱۸ تا ۳۵ سال) فعال در سطوح مختلف رقابتی عراق انجام پذیرفت. بار تمرینی داخلی با روش Session-RPE محاسبه و نسبت بار حاد به مزمن (ACWR) استخراج گردید. کیفیت ریکاوری با مقیاس TQR و سابقه شکایات شانه با پرسشنامه OSTRC-O2 سنجیده شد. تحلیل داده‌ها با آزمون t مستقل و رگرسیون لجستیک دودویی در سطح معناداری ۰۵/۰ انجام شد. یافته‌ها: هر چهار فرضیه پژوهش تأیید گردید. وضعیت ریکاوری (۰۰۱/۰=p، ۷۰/۰=OR) و بار تمرینی مزمن (۰۰۴/۰=p، ۹۹/۰=OR) رابطه معکوس و محافظتی معناداری با خطر آسیب داشتند. در مقابل، بار تمرینی حاد (۰۰۲/۰=p) و به‌ویژه نسبت ACWR (۰۰۱/۰=p، ۱۲/۱۷=OR) رابطه مستقیم و شدیدی با افزایش ریسک آسیب نشان دادند. این ارتباطات پس از تعدیل متغیرهای مداخله‌گر نیز پایدار ماندند. نتیجه‌گیری: پایش مستمر بار تمرینی و وضعیت ریکاوری ابزارهای عملیاتی مؤثری برای پیشگیری از آسیب‌های شانه هستند. حفظ ACWR در محدوده ایمن، پرهیز از افزایش ناگهانی بار و اجرای برنامه‌های ریکاوری هدفمند، برای کاهش نرخ آسیب در والیبالیست‌های عراق ضروری است