چکیده: این پژوهش کیفی مداخله‌ای کلاسی به بررسی تأثیر روایت‌پردازی مبتنی بر فرهنگ بر افزایش اعتمادبه‌نفس گفتاری زبان‌آموزان عراقیِ زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی پرداخت. علی‌رغم پذیرش عمومی اهمیت ارتباط شفاهی، دانش‌آموزان عراقی همواره سطوح بالایی از اضطراب گفتاری و اعتمادبه‌نفس پایین را تجربه می‌کنند، با این حال پژوهش‌های اندکی به مداخلات آموزشی متناسب با زمینه‌های فرهنگی خاصِ این مسئله پرداخته‌اند. هدف این مطالعه بررسی این موارد بود که روایت‌پردازی مبتنی بر فرهنگ چگونه بر اعتمادبه‌نفس گفتاری تأثیر می‌گذارد، ادراک زبان‌آموزان از مداخله چیست، و کدام ویژگی‌های خاص به تغییرات در اعتمادبه‌نفس کمک می‌کنند. مداخله‌ای شش‌هفته‌ای مبتنی بر روایت‌پردازی با استفاده از قصه‌های محلی اصیل عراقی برای ۲۲ زبان‌آموز دوره متوسطه اجرا شد. داده‌ها از طریق مشاهده کلاسی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (پیش و پس از مداخله با ۱۲ زبان‌آموز)، یادداشت‌های تأملی هفتگی، و یادداشت‌های میدانی پژوهشگر گردآوری شد. تحلیل مضامین با بهره‌گیری از الگوی شش مرحله‌ای براون و کلارک انجام گرفت. یافته‌ها حاکی از بهبود چشمگیر اعتمادبه‌نفس گفتاری بود، به‌گونه‌ای که نمرات ترکیبی اعتمادبه‌نفس از ۲۸ به ۷۹ (در مقیاس صفر تا صد)، میزان صحبت داوطلبانه از ۱۸ درصد به ۸۶ درصد، و میانگین طول پاسخ‌ها از ۸/۲ واژه به ۶/۸ واژه افزایش یافت. زبان‌آموزان مداخله را محیطی راحت، لذت‌بخش و از نظر زبانی مفید ارزیابی کردند. پنج ویژگی در افزایش اعتمادبه‌نفس نقش داشتند: آشنایی با فرهنگ (امتیاز ۸/۴ از ۵)، محیط کم‌تنش (۶/۴ از ۵)، همکاری با همتایان (۵/۴ از ۵)، ساختار روایی (۱/۴ از ۵)، و داربست‌زنی معلم (۰/۴ از ۵). این مطالعه نشان می‌دهد که روایت‌پردازی مبتنی بر فرهنگ مداخله‌ای مؤثر و کم‌هزینه برای ایجاد اعتمادبه‌نفس گفتاری در بافت‌های عراقیِ آموزش زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی است و دلالت‌هایی برای طراحی برنامه درسی، آموزش معلمان، و عملکرد کلاسی دارد.