چکیده: در بستر معماری معاصر ایران، یکی از چالش‌های اصلی حفظ هویت بومی در برابر جریان‌های جهانی است. استان گیلان، با میراثی غنی از سازه‌های چوبی و طراحی‌های هماهنگ با اقلیم، نمونه‌ای بارز از معماری بومی به شمار می‌آید. هدف اصلی این پژوهش، بکارگیری رویکرد تکتونیک و الهام‌گیری از ویژگی‌های معماری بومی گیلان در جهت طراحی اقامتگاه‌های گردشگری پایدار است، این اقامتگاه‌ها می‌بایست علاوه بر پایداری زیست‌محیطی، حس تعلق خاطر عمیقی را در گردشگران ایجاد کرده و به آن‌ها در تجربه هویت اصیل مکان کمک کنند. روش تحقیق این پژوهش ترکیبی (کمی و کیفی) با ماهیت توصیفی-تحلیلی و از لحاظ هدف، کاربردی است. گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه‌ای و میدانی در دو فاز اصلی، برای شناخت عمیق شاخص‌های معماری بومی گیلان با رویکرد تکتونیک دنبال شده است. یافته‌ها و نتایج حاکی از آن است که معماری بومی گیلان، با استفاده هوشمندانه از مصالح بومی مانند چوب و طراحی بام‌های شیب‌دار تند، پاسخی ذاتی و مهندسی‌شده به چالش‌های اقلیمی منطقه (مانند رطوبت بالا و بارندگی شدید) داده است و نمونه‌ای برجسته از پایداری محیطی و آسایش حرارتی است. دستاورد مهم پژوهش، تدوین یک چارچوب نظری جامع مبتنی بر تکتونیک برای بازتفسیر عناصر بومی نظیر ایوان، اتصالات چوبی و... است. این چارچوب امکان می‌دهد تا این عناصر با استفاده از فناوری‌ها و مصالح نوین، بدون قربانی کردن اصالت فرهنگی و کارایی اقلیمی، در طراحی‌های معاصر بازتولید شوند. کاربست عملی این اصول در طراحی اقامتگاه گردشگری در شهرستان سیاهکل، امکان‌پذیری این تلفیق ایدئولوژیک و اجرایی را در جهت توسعه پایدار گردشگری تایید کرد.