چکیده: پژوهش حاضر با هدف طراحی و آزمون مدل ساختاری تأثیر اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز بر رفتار سبز کارکنان، با نقش میانجی‌گری درگیری شغلی سبز و نقش تعدیل‌گری ارزش‌های فردی سبز انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده‌ها، توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران منابع انسانی و کارکنان شرکت‌های فناپ و همکاران سیستم بود. با توجه به برآورد حجم جامعه آماری در حدود 2500 نفر، حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران تعیین شد و در نهایت 333 پرسشنامه معتبر مبنای تحلیل قرار گرفت. داده‌های پژوهش از طریق پرسشنامه استاندارد و بر اساس طیف پنج‌درجه‌ای لیکرت گردآوری شد. روایی ابزار پژوهش از طریق تحلیل عاملی تأییدی و شاخص‌های روایی همگرا و واگرا بررسی گردید و پایایی آن نیز با استفاده از ضرایب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی مورد تأیید قرار گرفت. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS و با رویکرد مدل‌سازی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزئی تحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز تأثیر مثبت و معناداری بر رفتار سبز کارکنان دارد. همچنین اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز به‌طور مثبت و معنادار موجب افزایش درگیری شغلی سبز می‌شود و درگیری شغلی سبز نیز اثر مثبت و معناداری بر رفتار سبز کارکنان دارد. نتایج نقش میانجی‌گری درگیری شغلی سبز در رابطه بین اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز و رفتار سبز کارکنان را تأیید کرد؛ به این معنا که اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز علاوه بر اثرگذاری مستقیم بر رفتار سبز کارکنان، از طریق افزایش درگیری شغلی سبز نیز موجب تقویت رفتار سبز آنان می‌شود. افزون بر این، نقش تعدیل‌گری ارزش‌های فردی سبز در رابطه بین اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز و درگیری شغلی سبز تأیید شد. بنابراین، هرچه ارزش‌های فردی سبز کارکنان قوی‌تر باشد، تأثیر اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز بر درگیری شغلی سبز بیشتر خواهد بود. در مجموع، نتایج پژوهش نشان می‌دهد همسویی سیاست‌های سبز منابع انسانی با ارزش‌های محیط‌زیستی کارکنان می‌تواند زمینه‌ساز تقویت درگیری شغلی سبز و بروز رفتارهای مسئولانه زیست‌محیطی در سازمان شود.