چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر شیوه‌های مدیریت منابع انسانی سبز بر رفتار شهروندی سازمانی محیط‌زیستی با نقش میانجی تعامل کارکنان و نقش تعدیل‌گر ویژگی‌های شخصیتی کارکنان انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش گردآوری داده‌ها، توصیفی ـ پیمایشی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران، سرپرستان و کارشناسان شاغل در خطوط اصلی تولید کارخانه مرکزی ایران‌خودرو بود که بر اساس جدول مورگان، تعداد 357 نفر به‌عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه استاندارد مبتنی بر مقیاس پنج‌درجه‌ای لیکرت بود که شامل سازه‌های جذب و گزینش سبز، آموزش و توسعه سبز، مدیریت پاداش سبز، تعامل کارکنان، رفتار شهروندی سازمانی محیط‌زیستی و ویژگی‌های شخصیتی کارکنان می‌باشد. برای تحلیل داده‌ها از نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS و روش مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که جذب و گزینش سبز، آموزش و توسعه سبز و مدیریت پاداش سبز بر رفتار شهروندی سازمانی محیط‌زیستی تأثیر مثبت و معناداری دارند. همچنین این سه شیوه مدیریت منابع انسانی سبز بر تعامل کارکنان نیز اثر مثبت و معنادار داشتند. افزون بر این، تعامل کارکنان تأثیر مثبت و معناداری بر رفتار شهروندی سازمانی محیط‌زیستی نشان داد. نتایج آزمون میانجی‌گری نیز بیانگر آن بود که تعامل کارکنان در رابطه بین جذب و گزینش سبز، آموزش و توسعه سبز و مدیریت پاداش سبز با رفتار شهروندی سازمانی محیط‌زیستی نقش میانجی ایفا می‌کند. همچنین اثر تعدیل‌گری ویژگی‌های شخصیتی کارکنان در رابطه بین هر سه شیوه مدیریت منابع انسانی سبز و تعامل کارکنان تأیید شد. مقدار ضریب تعیین نشان داد که متغیرهای پیش‌بین مدل توانسته‌اند 52.8 درصد از تغییرات تعامل کارکنان و 57.7 درصد از تغییرات رفتار شهروندی سازمانی محیط‌زیستی را تبیین کنند. بر اساس یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که به‌کارگیری هدفمند شیوه‌های مدیریت منابع انسانی سبز، همراه با تقویت تعامل کارکنان و توجه به ویژگی‌های شخصیتی آنان، می‌تواند زمینه‌ساز ارتقای رفتارهای داوطلبانه محیط‌زیستی در سازمان‌های تولیدی باشد.