چکیده: پژوهش حاضر با هدف واکاوی تأثیر روشهای نظارت الگوریتمی بر خودکارآمدی رانندگان، با در نظر گرفتن نقش واسطه ای استرسهای فناورانه و نقش تعدیلگر کنترل الگوریتمی هدایتگر، در میان جامعه رانندگان فعال دو پلتفرم بزرگ حمل و نقل آنلاین انجام شده است. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش گردآوری دادهها، توصیفی از نوع پیمایشی-همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه رانندگانی است که به صورت فعال در پلتفرمهای مذکور مشغول به خدمت هستند. با توجه به گستردگی جامعه که آماری بالغ بر یک میلیون و دویست هزار نفر را در بر میگیرد، حجم نمونه بر اساس جدول مورگان، تعداد ۳۸۴ نفر تعیین گردید. روش نمونه گیری به صورت تصادفی چند مرحله ای اجرا شد. برای گردآوری داده ها، از پرسشنامه های استاندارد استفاده گردید و لینک الکترونیکی آن از طریق صفحه رسمی پلتفرم ها در شبکه اجتماعی، در اختیار کاربران قرار داده شد و از آنان خواسته شد تا در صورت دارا بودن شرایط، به سوالات پاسخ دهند. برای تحلیل داده ها و آزمون فرضیه ها، از مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شده است.یافته های حاصل از آزمون فرضیه ها، تصویری پیچیده و جالب توجه از روابط میان متغیرها ارائه میدهد. نتایج نشان داد که نظارت مشاهده ای، اگرچه استرسهای چالشی را به طور منفی و معنادار کاهش میدهد، اما به طرز معناداری بر استرسهای تهدیدآمیز میافزاید. در نقطه مقابل، نظارت تعاملی توانست استرسهای چالشی را به شکل مثبت و معناداری افزایش داده و همزمان از شدت استرسهای تهدیدآمیز به طور معناداری بکاهد. این یافته، بیانگر آن است که شیوه اعمال نظارت، تعیین کننده کیفیت تجربه روانشناختی راننده از آن نظارت است.