چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک رهبری بر اشتیاق کاری مربیان والیبال با نقش میانجی استقلال شغلی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی بوده و به‌صورت مقطعی اجرا شد. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی معلمان تربیت‌بدنی بود که نمونه‌ای متشکل از 156 نفر از مربیان والیبال کشور عراق با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌های پژوهش از طریق پرسش‌نامه‌های پرسش‌نامه‌های اشتیاق کاری، سبک رهبری (خدمتگزار و تحول‌گرا) و استقلال شغلی به‌ترتیب از شافلی و همکاران (2006)، لیدن و همکاران (2015) و بویل و همکاران (2019)، و لوپیس و فاس (2016) جمع‌آوری گردید. روایی ابزارها با استفاده از نظر متخصصان و پایایی آن‌ها از طریق ضریب آلفای کرونباخ مورد تأیید قرار گرفت. به‌منظور تحلیل داده‌ها از مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزارهای SPSS و Smart-PLS استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل داده‌های پژوهش حاضر نشان داد که سبک رهبری به‌طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق استقلال شغلی بر اشتیاق کاری مربیان والیبال اثر مثبت و معناداری دارد. همچنین، استقلال شغلی به‌عنوان یک متغیر میانجی نقش مهمی در تبیین این رابطه ایفا کرده و بخشی از اثر سبک رهبری بر اشتیاق کاری را انتقال می‌دهد. به‌عبارت دیگر، یافته‌ها بیانگر آن است که افزایش کیفیت رهبری در محیط‌های ورزشی می‌تواند با ارتقای ادراک خودمختاری مربیان، سطح درگیری و انگیزش شغلی آنان را به‌طور معناداری افزایش دهد. در جمع‌بندی کلی می‌توان گفت که الگوی مفهومی پژوهش حاضر تأیید می‌کند که اشتیاق کاری مربیان والیبال صرفاً یک پیامد فردی نیست، بلکه محصول تعامل میان سبک رهبری و شرایط روان‌شناختی محیط کار، به‌ویژه میزان استقلال شغلی است. سبک‌های رهبری اثربخش با ایجاد فضای حمایتی و تفویض اختیار، زمینه افزایش خودمختاری را فراهم کرده و از این طریق موجب ارتقای اشتیاق کاری می‌شوند. بنابراین، بهبود عملکرد و انگیزش مربیان در گرو تقویت نظام‌های رهبری توانمندساز و ایجاد ساختارهای سازمانی مبتنی بر اعتماد و استقلال شغلی است.