چکیده: پژوهش حاضر به تأثیر اوقات فراغت جدی بر کیفیت زندگی با نقش میانجی بهزیستی ذهنی دانش‌آموزان ورزشکار پرداخته است. روش پژوهش توصیفی و همبستگی بود. جامعه آماری تحقیق شامل 508 نفر دانش‌آموزان ورزشکار پسر مقطع متوسطه دوم شهرستان کاشمر بود و تعداد 208 نفر به عنوان نمونه آماری به شیوه نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس انتخاب شد. پرسشنامه‌های استاندارد اوقات فراغت جدی گولد و همکاران (2008)، کیفیت زندگی بولینگ و همکاران(2013) و بهزیستی ذهنی ونتورا-لئون و همکاران(2025) برای جمع آوری اطلاعات مورد نیاز استفاده شد. برای روایی از روایی صوری و سازه استفاده و پایایی از طریق ضریب آلفای کرونباخ برای پرسشنامه اوقات فراغت جدی گولد و همکاران 8920/0، کیفیت زندگی بولینگ و همکاران 9281/0 و بهزیستی ذهنی ونتورا-لئون و همکاران 8402/0 بدست آمد. نتایج معادلات ساختاری با نرم افزار PLS نشان داد، اوقات فراغت جدی بر کیفیت زندگی با نقش میانجی بهزیستی ذهنی دانش‌آموزان ورزشکار شهرستان کاشمر تأثیر معنادار ندارد اما اوقات فراغت جدی بر کیفیت زندگی تاثیر معنی‌دار دارد ولی اوقات فراغت جدی بر بهزیستی ذهنی تاثیر معنی‌دار ندارد. همچنین اوقات ‌فراغت جد‌ی‌ بر کیفیت زندگی‌ دانش‌آموزان شهرستان کاشمر با نقش میانجی بهزیستی ذهنی تأثیر ندارد. در نهایت پیشنهاد می‌شود که چون بهزیستی ذهنی نقش میانجی نداشته، یعنی در مدارس بر بهبود بهزیستی ذهنی کاری انجام نشده است. لذا باید مدارس برنامه‌های منظم، ورزشی و داوطلبانه طراحی کنند که دانش‌آموزان را به مشارکت فعال و هدفمند تشویق کند تا از طریق افزایش احساس شایستگی و خودمختاری، بهزیستی ذهنی و کیفیت زندگی آنان بهبود یابد. همچنین مطالعات آینده به بررسی تأثیر مداومت در فعالیت‌های فراغتی جدی بر بهزیستی ذهنی و کیفیت زندگی در دوره‌های زمانی طولانی‌تر بپردازند تا پایداری این اثرات مشخص شود.