چکیده: هدف از این پژوهش تأثیر هویت تیمی بر تحلیل‌رفتگی ورزشکاران با نقش میانجی حمایت اجتماعی بود. روش پژوهش حاضر با توجه به ماهیت توصیفی- همبستگی و از لحاظ زمان مقطعی بود. جامعه آماری پژوهش کلیه بازیکنان فوتبال استان بغداد بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس تعداد 231 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار تحقیق سه پرسشنامه استاندارد هویت تیمی بورنر و بنسون (2018)، تحلیل رفتگی رایدک و اسمیت (2001)، حمایت اجتماعی کافی و همکاران (2016) بود. جهت بررسی روایی صوری و محتوایی ابزار پژوهش از نظرات ده نفر از صاحب نظران‌ و اساتید مدیریت ورزشی بهره گرفته شد و پایایی ابزار پژوهش با آزمون آلفای کرونباخ مورد تأیید قرار گرفت. برای بررسی فرضیات تحقیق از مدل‌سازی معادلات ساختاری با رویکرد واریانس محور استفاده گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم‌افزارهای SPSS23 و Smart-PLS 4 استفاده شد. نتایج تحقیق نشان داد که هویت تیمی و حمایت اجتماعی بر تحلیل رفتگی ورزشکاران تاثیر منفی و معناداری دارد، همچنین، هویت تیمی بر حمایت اجتماعی تاثیر مستقیم و معناداری دارد. یافته ها حاکی از آن است که حمایت اجتماعی نقش واسطه‌ای در رابطه بین هویت تیمی و تحلیل رفتگی دارد. نتایج این پژوهش بر اهمیت هویت تیمی و حمایت اجتماعی به‌عنوان دو عامل کلیدی در کاهش تحلیل‌رفتگی ورزشکاران تأکید دارد. به‌ویژه، یافته‌ها نشان داد که ایجاد هویت تیمی قوی در تیم‌های ورزشی می‌تواند به کاهش سطح تحلیل‌رفتگی کمک کند و این تأثیر از طریق حمایت اجتماعی میان ورزشکاران تقویت می‌شود. با توجه به این نتایج، به نظر می‌رسد که تقویت روابط اجتماعی و حمایت متقابل میان اعضای تیم، به ویژه در تیم‌های ورزشی حرفه‌ای و نوجوانان، می‌تواند بهبود کیفیت روانی و فیزیکی ورزشکاران را به همراه داشته باشد. در این راستا، مربیان و مسئولان تیم‌ها می‌توانند با تمرکز بر ایجاد هویت تیمی مثبت و فراهم کردن محیط حمایتی برای ورزشکاران، از بروز تحلیل‌رفتگی جلوگیری کرده و عملکرد بهتری از تیم‌های خود انتظار داشته باشند.