چکیده: در این پژوهش، یک چارچوب یکپارچه برای ارزیابی قابلیت شکست‌پذیری و تعیین بازه‌های مناسب برای عملیات شکست هیدرولیکی در مخازن کربناته عمیق ارائه شد. داده‌های چاه‌نگاری شامل سرعت موج فشاری و برشی، تخلخل، چگالی و لاگ‌های تصویری مورد پردازش قرار گرفت و پس از کنترل کیفیت، پارامترهای ژئومکانیکی سنگ نظیر مدول یانگ، نسبت پواسون و شاخص شکنندگی محاسبه شد. با استفاده از مدل ژئومکانیکی یک‌بعدی، تغییرات عمقی خواص مکانیکی و نقاط حساس مخزن شناسایی گردید. معیارهای مؤثر بر شکست هیدرولیکی با روش AHP وزن‌دهی شدند و سپس بازه‌های عمقی بر اساس شاخص IFSS با استفاده از روش TOPSIS رتبه‌بندی گردیدند. تحلیل حساسیت نشان داد که شاخص شکنندگی، تخلخل و تنش‌های افقی بیشترین تأثیر را بر رتبه‌بندی دارند و دقت برآورد آن‌ها برای اعتمادپذیری نتایج ضروری است. سناریوهای طراحی شامل تغییر فشار منفذی، تعداد و فاصله خوشه‌ها بررسی شد و مشخص شد که فشار منفذی ۰٫۴۵ مگاپاسکال بر گام و فاصله خوشه‌ای ۱۲ فوت با پنج خوشه، بهینه‌ترین شرایط اولیه برای طراحی شکست هیدرولیکی هستند. نتایج نشان داد که تنها بخش محدودی از طول چاه‌ها مناسب اجرای عملیات است و انتخاب بازه‌ها باید با توجه به پیوستگی ضخامت، شرایط تنش و قابلیت ایزوله‌سازی انجام شود. چارچوب پیشنهادی می‌تواند به‌عنوان یک ابزار تصمیم‌یار برای کاهش ریسک عملیاتی، اولویت‌بندی بازه‌ها و بهینه‌سازی طراحی شکست هیدرولیکی مورد استفاده قرار گیرد. این پژوهش نشان داد که تلفیق داده‌های چاه‌نگاری، مدل ژئومکانیکی و روش‌های تصمیم‌گیری چندمعیاره امکان شناسایی نقاط شکست با دقت بالا را فراهم می‌کند و بهبود پیش‌بینی رفتار شکست و افزایش بهره‌وری مخزن را امکان‌پذیر می‌سازد.