چکیده: این مطالعه به بررسی چگونگی مذاکره در مورد این سلسله مراتب و ایجاد فرهنگ‌ها از طریق گفتار معلمان در کلاس‌های درس زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در دانشگاه‌های عراق می‌پردازد. این تحقیق مبتنی بر تحلیل گفتمان انتقادی (CDA) است و استراتژی‌های گفتمانی مورد استفاده معلمان را برای ترویج یا به چالش کشیدن برتری ادراک‌شده استانداردهای گویشوران بومی بر هویت‌های زبانی و فرهنگی محلی بررسی می‌کند. این مطالعه از یک طرح کیفی و چند موردی با مشارکت 20 معلم زبان انگلیسی خارجی از دانشگاه‌های مختلف عراق استفاده می‌کند. داده‌ها از طریق 40 مشاهده کلاسی غیرمشارکتی، مصاحبه‌های یادآوری نیمه ساختاریافته و تحریک‌آمیز و تحلیل اسناد آموزشی جمع‌آوری شده‌اند. چارچوب تحلیلی از مدل سه‌بعدی نورمن فرکلیف استفاده کرده است که شامل تحلیل متنی (توصیف)، تحلیل عمل گفتمانی (تفسیر) و تحلیل عمل اجتماعی (تبیین) به همراه تحلیل عینی داده‌های مصاحبه است. نتایج نشان می‌دهد که گفتمان مدرسه عمدتاً با ترجیح استانداردهای گویشوران بومی مشخص می‌شود و اغلب تنوع زبانی محلی را از دریچه حقارت قاب می‌گیرد. تحلیل متنی، الگوهای واژگانی و استفاده از ضمایر خاص را شناسایی کرد که مرزهای مشخصی را در داخل گروه/خارج از گروه ایجاد می‌کردند، در حالی که الگوهای تعاملی بر توالی‌های سنتی ابتکار، پاسخ و بازخورد غالب بودند. با این حال، این مطالعه موارد مهمی را برای مذاکره گفتمانی نیز شناسایی کرد، جایی که تغییر کد و ترجمه زبان ابزارهای استراتژیک برای میانجیگری فرهنگی و مصالحه آموزشی بودند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که صحبت معلم به عنوان یک مکانیسم اصلی برای میانجیگری روابط قدرت و ایدئولوژی‌های فرهنگی عمل می‌کند. این امر بر ضرورت یک آموزش بازتابی‌تر و پاسخگوتر به فرهنگ در عراق تأکید می‌کند، آموزشی که فراتر از امپریالیسم زبانی حرکت کند تا توانش ارتباطی بین فرهنگی واقعی را پرورش دهد.