چکیده: این مطالعه کیفی، الگوهای گفتمانِ حمایتی مرحله به مرحله را که توسط مدرسان زبان در کلاس‌های دانشگاهی زبان انگلیسی در عراق به‌عنوان زبان خارجی به کار گرفته می‌شوند، بررسی می‌کند و دیدگاه‌های مدرسان را درباره چگونگی تأثیر این الگوها بر مشارکت دانشجویان مورد مطالعه قرار می‌دهد. این پژوهش با تکیه بر نظریه اجتماعی‌فرهنگی ویگاتسکی و مفهوم «منطقه مجاور رشد»، حمایت مرحله به مرحله را به‌عنوان فرایندی پویا و تعاملی بررسی می‌کند که از طریق گفتمان کلاسی تحقق می‌یابد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با شش مدرس زبان انگلیسی گردآوری و در چارچوبی تفسیری و با استفاده از تحلیل مضمون مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهند که مدرسان معمولاً از ترغیب، پرسشگری تدریجی، بازصورت‌بندی، شفاف‌سازی و حمایت عاطفی به‌عنوان راهبردهای اصلی حمایت مرحله به مرحله استفاده می‌کنند. سه ویژگی اصلی حمایت مرحله به مرحله، یعنی وابستگی به موقعیت، کاهش تدریجی حمایت و انتقال مسئولیت، به‌طور آشکاری در شیوه‌های گفتمانی مدرسان تحقق یافته‌اند؛ به‌گونه‌ای که وابستگی به موقعیت به‌عنوان سازوکار بنیادینی شناخته می‌شود که از طریق آن میزان حمایت متناسب با نیازهای فوری یادگیرندگان تنظیم می‌شود. مدرسان بر این باورند که گفتمان حمایتی مرحله به مرحله به‌طور قابل‌توجهی مشارکت دانشجویان را در ابعاد رفتاری، شناختی و عاطفی افزایش می‌دهد و موجب تقویت مشارکت کلامی، پایداری در انجام تکالیف، اعتمادبه‌نفس و شکل‌گیری تدریجی خودتنظیمی می‌شود. بااین‌حال، محدودیت‌های زمینه‌ای، از جمله تعداد زیاد دانشجویان در کلاس‌ها، فشار زمانی، تفاوت در سطوح مهارت زبانی و انتظارات نهادی، میزان تداوم و کیفیت اجرای حمایت مرحله به مرحله را محدود می‌کنند. این مطالعه به درک چگونگی استفاده از حمایت مرحله به مرحله مبتنی بر گفتمان برای ایجاد محیط‌های یادگیری زبان مشارکتی‌تر و معنادارتر در آموزش عالی عراق کمک می‌کند و توصیه‌های عملی برای تربیت مدرسان و توسعه برنامه‌های درسی ارائه می‌دهد.