چکیده: این پژوهش چگونگی بازسازی هویت حرفه‌ای معلمان زبان انگلیسی دوره متوسطه در عراق را در جریان گذار از آموزش سنتی و معلم‌محور به آموزش زبان ارتباطی (CLT) بررسی کرد. پژوهش با استفاده از طرحی کیفی انجام شد و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با شش معلم عراقی زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی گردآوری شد. مشارکت‌کنندگان از نظر سابقه تدریس، تعداد دانش‌آموزان کلاس، بافت مدرسه و میزان آشنایی با آموزش زبان ارتباطی دارای ویژگی‌های متفاوتی بودند. داده‌های حاصل از مصاحبه‌ها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی بررسی شدند. یافته‌ها نشان دادند که بازسازی هویت حرفه‌ای، فرایندی تدریجی، مذاکره‌شده و وابسته به بافت بود و به معنای گذار کامل از هویت سنتی به هویت ارتباطی نبود. بیشتر مشارکت‌کنندگان هویت‌های حرفه‌ای ترکیبی را شکل دادند که در آن‌ها شیوه‌های ارتباطی با نقش‌های آشنای معلم‌محور تلفیق شده بود. فشار ناشی از امتحانات، کلاس‌های پرجمعیت، محدودیت زمان و منابع آموزشی و انتظار دانش‌آموزان برای دریافت توضیحات صریح، آموزش ارتباطی را محدود و انتظارات مرتبط با نقش‌های سنتی معلم را تقویت می‌کرد. با وجود این، معلمان از طریق انطباق آموزش زبان ارتباطی با واقعیت‌های کلاس‌های درس، عاملیت حرفه‌ای خود را نشان دادند. این انطباق با استفاده از فعالیت‌های ارتباطی کوتاه، تعامل کنترل‌شده، کار دونفره، تلفیق آموزش دستور زبان با ارتباط و استفاده هدفمند از زبان اول صورت گرفت. یافته‌ها همچنین ابعاد عاطفی تغییر هویت، از جمله تردید، تنش و افزایش تدریجی اعتمادبه‌نفس را در جریان مواجهه معلمان با الزامات آموزشی و نهادی متعارض آشکار ساختند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اصلاح پایدار آموزش ارتباطی در بافت آموزش زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی در عراق، مستلزم توجه به هویت معلم، محدودیت‌های بافتی و شیوه‌های عملی و حرفه‌ای انطباق آموز