چکیده: چالش بسط مهارت‌ گفتاری، به ویژه دقت و روانی گفتار، برای زبان آموزان انگلیسی به عنوان یک زبان خارجی به قوت خود باقی است و در کشورهایی همچون ایران که زبان انگلیسی به محیط کلاس محدود شده است بیشتر جلوه می کند. رویکردهای منسوخ آموزش اغلب بر دستور و مهارتهای خواندن تاکید می کنند و کمتر به مهارت گفتاری پرداخته اند. پژوهش حاضر به مطالعه تاثیر وظایف مشارکتی ساختارمند به عنوان بخشی از آموزش مشارکتی بر دقت و روانی گفتار زبان آموزان ایرانی در سطح بالاتر از متوسط می پردازد. این پژوهش از طراحی آزمایشی با گروه کنترل و پیش‌آزمون و پس‌آزمون تصادفی برخوردار بود و شامل ده جلسه آموزشی بود. در این مطالعه ۶۰ شرکت‌کننده از دو مؤسسه مختلف در گرگان، ایران، در بازه سنی ۱۴ تا ۱۷ سال به صورت تصادفی انتخاب و به دو گروه (۳۰ نفر در گروه کنترل و ۳۰ نفر در گروه آزمایش) تقسیم شدند. گروه آزمایش از راهبردهای مشارکتی ساختاریافته بهره‌مند شد، در حالی که گروه شاهد آموزش سنتی را دریافت کرد. برای اطمینان از همسانی سطح زبان، از زبان آموزان آزمون تعیین سطح آکسفورد (OPT) گرفته شد. همچنین، از دو سری آزمون گفتاری برای پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. با بهره گیری از مقیاس ارزیابی اور (1996) دو مولفه گفتاری یعنی دقت و روانی گفتار شرکت کنندگان اندازه گیری شد. همچنین، از آزمونی مقدماتی برای ارزیابی اعتبار پیش آزمون و پس آزمون گفتاری استفاده شد. نتایج مشحص نمود که گروه آزمایش نسبت به گروه شاهد در مولفه دقت گفتاری به طور معناداری پیشرفت داشت. در مقابل، تفاوت معناداری در مولفه روانی گفتار بین دو گروه مشاهده نشد. این نتایج نشان می دهد که اجرای وظایف مشارکتی ساختارمند می تواند دقت گفتاری زبان-آموزان را به طور موثر بهبود بخشد.