چکیده: پژوهش حاضر به تحلیل تطبیقی نظریه‌های کلاسیک مصرف با الگوهای رفتار مصرف‌کننده در پارادایم اقتصادی اربعین می‌پردازد. مسئله اصلی پژوهش این است که نظریه‌های کلاسیک مصرف—از جمله فرضیه درآمد دائمی، فرضیه چرخه زندگی و مدل‌های حداکثرسازی مطلوبیت—در بسترهای سکولار، بازاری و فردگرایانه توسعه یافته‌اند و توانایی تبیین رفتار مصرفی در اقتصادهای غیربازاری مبتنی بر ارزش‌های دینی را به‌طور کافی ندارند. اربعین به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای مذهبی جهان، نظامی اقتصادی منحصربه‌فرد را نشان می‌دهد که در آن تولید، توزیع و مصرف منابع عمدتاً از طریق سازوکارهای داوطلبانه، همبستگی اجتماعی و انگیزه‌های معنوی—نه مبادله پولی—سازماندهی می‌شود. این پژوهش با رویکرد ترکیبی (کمّی و کیفی)، جامعه آماری متشکل از زائران ایرانی و خارجی در مسیر نجف–کربلا را با استفاده از پرسشنامه، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته و مشاهده مشارکتی مورد مطالعه قرار می‌دهد و داده‌ها از طریق نرم‌افزار SPSS تحلیل می‌شوند. یافته‌های مورد انتظار نشان می‌دهد که عوامل غیراقتصادی نظیر تدین، نوع‌دوستی، هویت اجتماعی و مصرف نمادین نقش تعیین‌کننده‌ای در تصمیمات مصرفی زائران دارند و الگوهای تخصیص منابع در اربعین به‌طور معناداری از پیش‌بینی‌های مدل‌های کلاسیک انحراف نشان می‌دهند. در نهایت، پژوهش به ارائه یک مدل تبیینی بومی‌شده می‌پردازد که ابعاد ایمانی، رفاه جمعی و مطلوبیت غیرمادی را در قالبی تلفیقی یکپارچه می‌سازد.