چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر شیوه‌های مدیریت منابع انسانی سبز بر عملکرد پایدار شرکت‌های دانش‌بنیان تولیدی با تأکید بر نقش میانجی سرمایه فکری سبز و نوآوری سبز و نقش تعدیل‌گر رهبری پایدار انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی و مقطعی است. جامعه آماری شامل مدیران ارشد، میانی و عملیاتی شرکت‌های دانش‌بنیان تولیدی مستقر در پارک علم و فناوری تهران بود. نمونه پژوهش از ۳۲۴ مدیر شاغل در ۱۰۸ شرکت تشکیل شد و داده‌ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد مبتنی بر طیف پنج‌درجه‌ای لیکرت گردآوری گردید. تحلیل داده‌ها در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی و با بهره‌گیری از نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS و روش مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی انجام شد. نتایج ارزیابی مدل اندازه‌گیری، پایایی، روایی همگرا و روایی واگرای مطلوب سازه‌ها را تأیید کرد. یافته‌های مدل ساختاری نشان داد شیوه‌های مدیریت منابع انسانی سبز بر سرمایه فکری سبز، نوآوری سبز و عملکرد پایدار تأثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین، سرمایه فکری سبز موجب تقویت نوآوری سبز شد و نوآوری سبز نیز عملکرد پایدار شرکت‌ها را به‌طور مثبت و معناداری ارتقا داد. نتایج مربوط به اثرات غیرمستقیم نشان داد سرمایه فکری سبز در رابطه میان شیوه‌های مدیریت منابع انسانی سبز و نوآوری سبز نقش میانجی جزئی دارد. افزون بر این، نوآوری سبز در رابطه میان شیوه‌های مدیریت منابع انسانی سبز و عملکرد پایدار نقش میانجی جزئی و در رابطه میان سرمایه فکری سبز و عملکرد پایدار نقش میانجی کامل ایفا کرد. رهبری پایدار نیز روابط شیوه‌های مدیریت منابع انسانی سبز و سرمایه فکری سبز با نوآوری سبز را به‌طور مثبت و معناداری تعدیل کرد. مقادیر ضریب تعیین برای سرمایه فکری سبز، نوآوری سبز و عملکرد پایدار به‌ترتیب برابر با ۰٫۲۰۹، ۰٫۴۱۴ و ۰٫۴۰۰ و شاخص برازش کلی مدل برابر با ۰٫۴۳۵ بود. بر این اساس، توسعه نظام‌های منابع انسانی سبز، تبدیل دانش زیست‌محیطی به نوآوری و تقویت رهبری پایدار می‌تواند زمینه ارتقای عملکرد اقتصادی، اجتماعی و زیست‌محیطی شرکت‌های دانش‌بنیان تولیدی را فراهم سازد.