چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر مدیریت منابع انسانی سبز بر عملکرد سبز با نقش میانجی‌گری نوآوری سبز و نقش تعدیل‌گری اشتراک دانش سبز انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش، توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کارکنان شرکت فولاد خوزستان در واحدهای مرتبط با منابع انسانی، تولید، محیط‌زیست، تعمیرات، تحقیق و توسعه و بهبود فرایندها بود که تعداد آن‌ها حدود ۴۶۰۰ نفر برآورد شد. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۵۴ نفر تعیین گردید و روش نمونه‌گیری به‌صورت تصادفی طبقه‌ای انجام شد. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌ای شامل ۱۶ گویه در قالب چهار متغیر مدیریت منابع انسانی سبز، نوآوری سبز، اشتراک دانش سبز و عملکرد سبز بود. روایی ابزار از طریق روایی صوری، محتوایی و تحلیل عاملی تأییدی بررسی شد و پایایی پرسشنامه با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی مورد تأیید قرار گرفت؛ به‌گونه‌ای که آلفای کرونباخ کل پرسشنامه برابر با 0.878 به‌دست آمد. داده‌های پژوهش با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS و روش مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد مدیریت منابع انسانی سبز بر عملکرد سبز تأثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین مدیریت منابع انسانی سبز بر نوآوری سبز و نوآوری سبز بر عملکرد سبز تأثیر مثبت و معنادار داشتند. نتایج مربوط به اثر غیرمستقیم نیز نشان داد نوآوری سبز در رابطه بین مدیریت منابع انسانی سبز و عملکرد سبز نقش میانجی‌گری جزئی دارد و 37.1 درصد از اثر مدیریت منابع انسانی سبز بر عملکرد سبز از طریق نوآوری سبز منتقل می‌شود. علاوه بر این، اثر تعدیل‌گری اشتراک دانش سبز در رابطه بین مدیریت منابع انسانی سبز و نوآوری سبز تأیید شد؛ به این معنا که در سطوح بالاتر اشتراک دانش سبز، تأثیر مدیریت منابع انسانی سبز بر نوآوری سبز قوی‌تر می‌شود. بر اساس نتایج، می‌توان گفت به‌کارگیری اقدامات مدیریت منابع انسانی سبز، تقویت نوآوری سبز و توسعه سازوکارهای اشتراک دانش سبز می‌تواند نقش مهمی در ارتقای عملکرد سبز شرکت فولاد خوزستان داشته باشد.