چکیده: هدف از انجام این پژوهش بررسی تأثیر رهبری دوسوتوان بر نوآوری با توجه به نقش میانجی سرمایه روان‌شناختی و تعدیل‌گری شخصیت فعال بود. این تحقیق از نظر هدف از نوع کاربردی و از نظر ماهیت و روش، از نوع توصیفی-پیمایشی است. جامعه‌ی آماری این پژوهش شامل ۱۵۰۰ نفر از مدیران و کارکنان شرکت ارتباطات زیرساخت استان تهران بود و حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران، ۳۰۶ نفر محاسبه شد. روش نمونه‌گیری به صورت تصادفی خوشه‌ای انجام گرفت. ابزار جمع‌آوری داده‌ها پرسشنامه بود و داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای اس‌پی‌اس‌اس نسخه ۲۷ و اسمارت پی‌ال‌اس نسخه ۳ و از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که رهبری دوسوتوان بر سرمایه روان‌شناختی و نوآوری تأثیر معناداری دارد. همچنین سرمایه روان‌شناختی و شخصیت فعال نیز بر نوآوری تأثیر مثبت و معناداری نشان دادند. نقش میانجی سرمایه روان‌شناختی در رابطه بین رهبری دوسوتوان و نوآوری تأیید شد؛ اما نقش تعدیل‌گری شخصیت فعال در این رابطه معنادار نبود. در نتیجه، سرمایه روان‌شناختی به‌عنوان مکانیسمی مؤثر، رابطه رهبری دوسوتوان و نوآوری را تقویت می‌کند، در حالی که شخصیت فعال در این زمینه نقش تعدیل‌کننده ایفا نمی‌کند.