چکیده: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر تجربه تعامل فیزیکی و دیجیتال بر وفاداری هواداران ورزشی با تبیین نقش میانجی رضایت هواداران بود. این تحقیق از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی-همبستگی است که مبتنی بر مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) انجام شد. جامعه آماری پژوهش را هواداران باشگاه‌های فوتبال لیگ برتر عراق تشکیل دادند که با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس، داده‌های لازم از طریق پرسشنامه های استاندارد هوله بیک و همکاران (2019) برای اندازه گیری تجربه تعامل فیزیکی و تجربه تعامل دیجیتال، یوشیدا و جمز (2010) برای اندازه گیری رضایت هواداران و بیسکایا و همکاران (2017) برای اندازه گیری وفاداری هواداران جمع‌آوری گردید. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS انجام شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که تجربه تعامل دیجیتال تأثیر مثبت و معناداری بر رضایت و وفاداری هواداران دارد. همچنین، تجربه تعامل فیزیکی بر رضایت هواداران تأثیر مثبت و معناداری داشت، اما تأثیر مستقیم آن بر وفاداری هواداران تأیید نشد. نتایج مربوط به بررسی مسیرهای غیرمستقیم نشان داد که رضایت هواداران در رابطه بین تعامل دیجیتال و وفاداری نقش «میانجی جزئی» و در رابطه بین تعامل فیزیکی و وفاداری، نقش «میانجی کامل» ایفا می‌کند. در مجموع، نتایج بیانگر آن است که اگرچه تعاملات فیزیکی در ورزشگاه برای هواداران رضایت‌بخش است، اما این رضایت است که به‌عنوان حلقه واسط، این تجربه را به وفاداری پایدار تبدیل می‌کند؛ در حالی که تعاملات دیجیتال به‌دلیل در دسترس بودن و تداوم، پتانسیل بالاتری برای ایجاد وفاداری مستقیم در هواداران دارند.