چکیده: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر منزلت شغلی بر درهم‌تنیدگی شغلی معلمان تربیت بدنی با نقش میانجی استقلال شغلی در کشور عراق انجام شد. روش پژوهش از نوع توصیفی - همبستگی و از نظر هدف کاربردی به لحاظ زمان انجام مقطعی است که به شکل میدانی و با استفاده از سه پرسش‌نامه منزلت شغلی ۳ سوالی هاکمن و اولدهام (1979)، پرسشنامه ۵ سوالی درهم‌تنیدگی شغلی کاراتیپ و وطن‌خواه (2014) و پرسشنامه ۳ سوالی استقلال شغلی لوپیس و فاس (2016) انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه معلمان تربیت بدنی عراق بود که تعداد 168 نفر از آن‎ها با استفاده از روش تعین حجم نمونه کلاین (2000) و روش نمونه‌گیری در دسترس، به‌عنوان نمونه تحقیق انتخاب شدند. روایی پرسشنامه‌ها توسط اساتید مدیریت ورزشی تأیید و پایایی آن‌ها با ضریب آلفای کرونباخ بالاتر از 7/0 تأیید شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 3 و روش مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل گردید. نتایج نشان داد که منزلت شغلی تأثیر مستقیم و مثبت و معناداری بر درهم‌تنیدگی شغلی معلمان تربیت بدنی دارد(ضریب مسیر = 508/0 و مقدار تی= 270/6). همچنین مشخص شد که منزلت شغلی تأثیر مستقیم و مثبت (ضریب مسیر = 382/0و مقدار تی= 181/4)بر استقلال شغلی معلمان تربیت بدنی دارد. بررسی اثر استقلال شغلی نشان داد که استقلال شغلی تأثیر مستقیم و معناداری بر درهم‌تنیدگی شغلی (ضریب مسیر = 186/0 و مقدار تی=601/1) ندارد. در نهایت، نتایج نشان داد که تأثیر غیرمستقیم منزلت شغلی بر درهم‌تنیدگی شغلی از طریق استقلال شغلی مثبت اما غیرمعنادار(ضریب مسیر غیرمستقیم = 071/0 و مقدار تی= 420/1) است. بر اساس نتایج پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که منزلت شغلی مهم‌ترین عامل مؤثر بر درهم‌تنیدگی شغلی و استقلال شغلی معلمان تربیت بدنی است. افزایش منزلت شغلی موجب تقویت تعهد، تعلق، آزادی عمل و اختیار تصمیم‌گیری معلمان می‌شود و پیوند روان‌شناختی آنان با شغل و سازمان را ارتقا می‌دهد. در مقابل، استقلال شغلی به‌تنهایی تأثیر معناداری بر درهم‌تنیدگی شغلی ندارد و نقش میانجی آن نیز ضعیف و غیرمعنادار است، که نشان می‌دهد برای افزایش درهم‌تنیدگی شغلی، منزلت شغلی باید همراه با حمایت‌های سازمانی و منابع مکمل تقویت شود. به طور کلی، ترکیب عوامل روان‌شناختی و سازمانی برای ارتقای تعهد، ماندگاری و انگیزه معلمان اهمیت بالایی دارد.