چکیده: هدف از این پژوهش، تعیین تأثیر بی نزاکتی محیط کار بر درهم تنیدگی و اشتیاق شغلی معلمان تربیت بدنی استان سمنان بود. پژوهش حاضر با توجه به هدف از نوع تحقیقات کاربردی؛ از نظر زمانی، از نوع مقطعی و از منظر طرح تحقیق، از نوع توصیفی-همبستگی است که به شکل میدانی و با استفاده از پرسشنامه انجام شده است. جامعه آماری پژوهش را تمامی معلمان تربیت بدنی استان سمنان در سال 1403-1404 تشکیل دادند. برای انتخاب نمونه از روش نمونه گیری در دسترس استفاده شد. برای تعیین تعداد نمونه، نظر کلاین (2012) مبنا قرار گرفت. طبق نظر کلاین نمونه های بین 200 تا300 نفر برای معادلات ساختاری مطلوب هستند؛ از این رو محقق 200 پرسشنامه جمع آوری و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. به منظور جمع آوری داده ها از سه پرسشنامه بی نزاکتی محیط کار کورتینا و همکاران (2001), درهم تنیدگی شغلی کاراتِپه (2018) و پرسشنامه اشتیاق شغلی موسوم به اوترخت (2003) استفاده شد. برای آزمون مدل و فرضیه های پژوهش، از معادلات ساختاری با روش حداقل مربعات جزئی استفاده شد که بدین منظور نرم افزار SmartPLS نسخه 3 مورد استفاده قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که بی‌نزاکتی محیط کار بر درهم‌تنیدگی شغلی تأثیر معناداری ندارد. تأثیر بی‌نزاکتی محیط کار بر اشتیاق شغلی معلمان تربیت بدنی منفی و معنادار است. همچنین، تأثیر اشتیاق شغلی بر درهم‌تنیدگی شغلی مثبت و معنادار است. نقش میانجی اشتیاق شغلی در رابطه بین بی‌نزاکتی محیط کار و درهم‌تنیدگی شغلی نیز معنادار شد. بر اساس نتایج حاکی نباید صرفاً بر اثرات مستقیم متغیرها تکیه کرد؛ بلکه ساختارهای میانجی نیز می توانند تعیین‌کننده سرنوشت تجربیات منفی در محیط کار باشند. به-طورکلی، ایجاد محیط مثبت و انگیزاننده که معلمان در آن احساس مثبت و خوشایند داشته باشند می-تواند پیامدهای عملکری و روانشناختی مثبتی در محیط کار داشته باشد.