چکیده: چکیده آلودگی منابع آبی توسط ترکیبات آلی مقاوم نظیر رنگ‌های سنتزی و داروهای پایدار یکی از چالش‌های مهم زیست‌محیطی محسوب می‌شود. در این پژوهش کارایی فرایند الکتروپروکسن برای حذف رنگ متیل اورانژ و داروی کاربامازپین از محلول‌های آبی بررسی گردید. نتایج نشان داد که متیل اورانژ بدون نیاز به کاتالیست و تنها توسط فرایند الکتروپروکسن با راندمان بالای ۹۵ درصد حذف شد. در مقابل حذف کاربامازپین نیازمند حضور نانوکامپوزیت مغناطیسی Fe₃O₄@CuCr-LDH@Fe-BTC بوده و در شرایط بهینه راندمان حذف آن به بیش از ۹۰ درصد رسید. بررسی متغیرهای عملیاتی شامل pH اولیه، شدت‌جریان، غلظت اولیه آلاینده و نرخ تزریق ازن نشان داد که این عوامل نقش کلیدی در کارایی سیستم دارند. همچنین مقایسه فرایندهای منفرد (ازن زنی و الکترولیز) با فرایند الکتروپروکسن نشان داد که ترکیب این دو فرایند راندمان بالاتری در تخریب و معدنی‌سازی آلاینده‌ها فراهم می‌نماید. این نتایج نشان‌دهنده پتانسیل بالای استفاده از فرایند الکتروپروکسن برای حذف رنگ‌های آلی بدون نیاز به کاتالیست و همچنین ضرورت استفاده از کاتالیست‌های نوین برای حذف داروهای مقاوم است.