چکیده: این پژوهش کیفی به بررسی این موضوع می‌پردازد که آموزش مبتنی بر چندرسانه‌ای چگونه تجربه‌های یادگیری زبان انگلیسی را در میان دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاه بغداد شکل می‌دهد. با وجود پیشرفت‌های جهانی در آموزش زبان با بهره‌گیری از فناوری، کلاس‌های درس در دانشگاه‌های عراق همچنان تا حد زیادی به روش‌های سنتی و کتاب‌محور متکی هستند؛ امری که موجب کاهش مشارکت دانشجویان و محدود شدن رشد شایستگی ارتباطی عملی آنان شده است. این پژوهش با هدف پر کردن این شکاف، تجربه‌های زیسته دانشجویان از استفاده از ابزارهای چندرسانه‌ای، موانع پیش روی مدرسان، و راهبردهای عملی موردنیاز برای ادغام مؤثر این فناوری‌ها در فرایند آموزش را بررسی کرده است. پژوهش از یک طرح توصیفی کیفی در چارچوب یک مدل تبیینی بهره گرفته و بر مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ده دانشجوی دانشگاه بغداد از دانشکده‌های مختلف استوار است. داده‌ها با استفاده از روش تحلیل مضمون شش‌مرحله‌ای تحلیل شدند. یافته‌ها پنج مضمون اصلی را آشکار ساخت. نخست، چندرسانه‌ای از طریق پردازش هم‌زمان دیداری و شنیداری، مشارکت، انگیزش و ماندگاری شناختی دانشجویان را به‌طور چشمگیری افزایش داد. دوم، استفاده از چندرسانه‌ای، به‌ویژه در فعالیت‌های تعاملی، موجب بهبود قابل اندازه‌گیری در مهارت‌های شنیداری، گفتاری و یادگیری واژگان شد. سوم، موانع زیرساختی نظام‌مند، از جمله اینترنت ناپایدار، کمبود تجهیزات سخت‌افزاری و نابرابری میان دانشکده‌ها، شکاف دیجیتالی ساختاری ایجاد کرده و اجرای مؤثر این رویکرد را با چالش مواجه ساخته است. چهارم، مدرسان از مهارت‌های فنی و آموزش‌های آموزشی لازم برای ادغام راهبردی ابزارهای چندرسانه‌ای برخوردار نبودند و مقاومت نسل‌های قدیمی‌تر نیز فرایند پذیرش این فناوری‌ها را پیچیده‌تر کرده است. پنجم، چندرسانه‌ای به‌عنوان عاملی تحول‌آفرین، کلاس‌های درس را به محیط‌هایی دانشجو‌محور، مشارکتی و اصیل تبدیل کرده است؛ افزون بر این، همه شرکت‌کنندگان مدل یادگیری ترکیبی را ترجیح دادند که در آن آموزش ساختارمند دستور زبان در کنار غنی‌سازی آموزشی از طریق چندرسانه‌ای حفظ شود. این پژوهش نتیجه‌گیری می‌کند که آموزش مبتنی بر چندرسانه‌ای ظرفیت بالایی برای اصلاح و بهبود آموزش زبان انگلیسی در دانشگاه‌های عراق دارد.