چکیده: این مطالعه علی-مقایسه‌ای، تفاوت‌های مهارت زبان انگلیسی بین دانشجویان بورسیه و دانشجویان غیر بورسیه در دانشگاه‌های دولتی عراق را بررسی کرد. این مطالعه از یک طرح کمی پس رویدادی علی-مقایسه‌ای، همانطور که توسط آری و همکاران (2019) تعریف شده است، با استفاده از داده‌های بایگانی شده از سوابق دانشگاهی استفاده کرد. هدف این بود که مشخص شود آیا دو گروه از نظر مهارت کلی زبان انگلیسی تفاوت معناداری دارند یا خیر و آیا تفاوت مشاهده شده پس از کنترل حضور در دوره‌های زبان خصوصی همچنان ادامه دارد یا خیر. نمونه شامل 150 دانشجوی کارشناسی بود که از سه دانشگاه دولتی عراق که به صورت تصادفی انتخاب شده بودند، از طریق نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای متناسب انتخاب شدند، که شامل 45 دانشجوی بورسیه (30٪) و 105 دانشجوی غیر بورسیه (70٪) بود. داده‌ها از سوابق دانشگاهی، از جمله نمرات آزمون دوره زبان عمومی، وضعیت بورسیه و حضور در دوره‌های زبان خصوصی، جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و ANCOVA تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که دانشجویان غیر بورسیه نمرات مهارت زبان انگلیسی به طور قابل توجهی بالاتری نسبت به دانشجویان بورسیه کسب کردند. این تفاوت پس از کنترل حضور در دوره‌های زبان خصوصی از نظر آماری معنادار باقی ماند. حضور در دوره‌های خصوصی زبان به طور قابل توجهی مهارت زبان انگلیسی را پیش‌بینی کرد، اما اثر گروه همچنان ادامه داشت، که نشان می‌دهد وضعیت درآمد، فراتر از دسترسی به آموزش‌های تکمیلی، ارتباط مستقلی با مهارت زبان انگلیسی دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پیشینه اجتماعی-اقتصادی با تفاوت‌های قابل اندازه‌گیری در مهارت زبان انگلیسی در بین دانشجویان دانشگاه‌های عراق مرتبط است و حمایت مالی به تنهایی ممکن است بدون حمایت تحصیلی اضافی، شکاف‌های مهارتی را به طور کامل از بین نبرد. توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل مورد بحث قرار گرفته است.