چکیده: این پژوهش به بررسی تأثیر انتقال نحوی از زبان عربی بر عملکرد نوشتار دانشگاهی دانشجویان عراقِی زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در سطح پیش متوسط می پردازد. این بررسی با بهره گیری از رویکردی تلفیقی، تحلیل خطا و تحلیل مقابل های را با یکدیگر ترکیب می کند. انگیزه انجام این پژوهش، مشاهده مستمر این واقعیت بود که با وجود سالها آموزش رسمی زبان انگلیسی، دانشجویان عراقی در سطح پیش متوسط همچنان متونی دانشگاهی تولید می کنند که با خطاهای نحوی تکرارشونده مشخص میشوند و به نظر میرسد ریشه در تفاوتهای ساختاری میان زبان عربی و انگلیسی دارند. در این پژوهش از طرح پژوهشی آمیخته استفاده شد که شامل سه ابزار گردآوری دادهها بود: پرسشنامه ای بر اساس مقیاس پنجدرجهای لیکرت که بر روی پنجاه دانشجوی سال اول و دوم اجرا شد، تحلیل خطا مبتنی بر پیکرهای از پنجاه نوشته دانشگاهی، و مصاحبههای نیمهساختاریافته با یک زیرنمونه هدفمند. برای طبقهبندی خطاها از ردهبندی ساختار سطحی ارائهشده توسط دوالی، برت و کراشن ،) استفاده شد که خطاها را در چهار مقوله حذف، اضافه 1982 (صورتبندی نادرست و جابهجایی طبقهبندی میکند. پرسشنامه از پایایی درونی قابلقبولی برخوردار بود و ضرایب آلفای کرونباخ از آستانه متعارف . خطای نحوی را شناسایی کرد فراتر بودند. تحلیل پیکره در مجموع360 درصد بیشترین سهم را به خود خطاهای صورتبندی نادرست با35.6 ، درصد اختصاص دادند و پس از آن بهترتیب خطاهای حذف با28.3 درصد قرار گرفتند. خطاهای درصد و اضافه با15.0 جابهجایی با21.1 مرتبط با حروف تعریف و نکره در هر دو مقوله صورتبندی نادرست و حذف غالب بودند که نشاندهنده تفاوتهای ساختاری چشمگیر میان نظام حروف تعریف و نکره در زبان عربی و انگلیسی است. همچنین خطاهای مربوط به تطابق فاعل و فعل، خطاهای مرتبط با زمانهای دستوری و اخطاهای ترتیب کلمات، از جمله جابهجایی صفت و اسم که مستقیم بازتابدهنده الگوهای نحوی زبان عربی است، نیز بهطور برجسته مشاهده را در حوزه تأثیر شدند. یافتههای پرسشنامه میانگین کلی باالی4.09 ادراکشده زبان عربی نشان دادند. باالترین امتیازها به ترجمه ذهنی واندیشیدن به زبان عربی پیش از نوشتن مربوط بودند. تحلیل مصاحبهها پنج مضمون اصلی را آشکار کرد: اندیشیدن به زبان عربی پیش از نوشتن به زبان انگلیسی، دشواری در ساختار جمله انگلیسی، مشکالت مربوط به حروف تعریف و تطابق دستوری، وابستگی به ترجمه تحتاللفظی، و نیاز به تمرین بیشتر در نوشتن و دریافت بازخورد. این پژوهش نتیجه میگیرد که انتقال نحوی از زبان عربی همچنان عامل مهمی در تأثیرگذاری بر نوشتار دانشگاهی دانشجویان عراقِی زبان انگلیسی بهعنوان زبان خارجی است و از طریق انتقال مستقیم ساختاری، میانجیگری شناختی از طریق ترجمه ذهنی و نگاشت دستوری عمل میکند. یافتهها از رویکردهای آموزشیای حمایت میکنند که بر آگاهی مقابلهای، ساخت جمله، تمرین هدایتشده نوشتار و بازخورد اصالحی معنادار تأکید دارند، نه صرفًا بر آموزش جداگانه قواعد دستوری. همچنین، پیامدهای آموزشی، توصیههای ارائه شده به ذینفعان، محدودیتهای پژوهش و جهتگیریهای پیشنهادی.برای پژوهشهای آینده مورد بحث قرار گرفته اند