چکیده: این پژوهش به بررسی تأثیر ابزارهای بازخورد نوشتاری مبتنی بر هوش مصنوعی، به‌ویژه گرامرلی و چت‌جی‌پی‌تی، بر بهبود دقت دستوری دانشجویان عراقیِ دانشگاهی که زبان انگلیسی را به‌عنوان زبان خارجی می‌آموزند، می‌پردازد. این پژوهش با استفاده از طرح مطالعه موردی کیفی ابزاری انجام شد و دو دانشجوی دوره کارشناسی با سطوح متفاوت مهارت زبانی را طی یک مداخله چهارهفته‌ای در محیط یکی از دانشگاه‌های دولتی مورد بررسی قرار داد. داده‌ها از طریق ضبط صفحه نمایش، پروتکل‌های تفکر با صدای بلند، مصاحبه‌های یادآوری تحریک‌شده، اطلاعات پیشینه‌ای، و تحلیل متنی مقاله‌های استدلالی اولیه و بازنگری‌شده گردآوری شدند. یافته‌ها کاهش قابل‌توجهی را در خطاهای دستوری سطحی نشان دادند؛ به‌ویژه در زمینه تطابق فعل و فاعل، کاربرد حروف تعریف و نکره، هماهنگی زمان‌های فعلی، و حذف افعال ربطی. گرامرلی به‌ویژه در شناسایی و اصلاح فوری خطاهای مکانیکی و خطاهای مربوط به سطح جمله مؤثر بود، در حالی که چت‌جی‌پی‌تی از طریق ارائه توضیح، گفت‌وگو و روشن‌سازی بافتی، تأمل فرازبانی عمیق‌تری را در دانشجویان تقویت کرد. در طول دوره مداخله، شرکت‌کنندگان به‌تدریج از پذیرش کورکورانه پیشنهادهای خودکار به سمت اصلاح آگاهانه و ارزیابی انتقادی حرکت کردند؛ امری که نشان‌دهنده افزایش آگاهی، اعتمادبه‌نفس و مشارکت آنان در فرایند نوشتن بود. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که ابزارهای بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند به‌عنوان داربست‌های آموزشی ارزشمند برای بهبود دقت دستوری عمل کنند، مشروط بر آنکه در چارچوب فعالیت‌های آموزشی هدایت‌شده ادغام شوند و با میانجی‌گری و هدایت معلم همراه باشند، نه اینکه به‌عنوان جایگزینی برای بازخورد انسانی مورد استفاده قرار گیرند.