چکیده: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر استفاده از متون فرهنگی بومی، به‌ویژه ادبیات عربی و عراقی ترجمه‌شده به زبان انگلیسی، بر هویت و مشارکت دانشجویان عراقیِ زبان انگلیسی در مهارت خواندن انجام شده است. در آموزش و پرورش عراق بیشتر بر کتب درسی تمرکز می شود و زندگی و فرهنگ عراقی نادیده گرفته می شود، امری که خواندن سطحی و کاهش مشارکت دانش آموزان را به همراه دارد. هر چند بر روی آموزش مبتنی بر فرهنگ توجهات بسیاری شده است، اما شواهد تجربی نشان می دهد که با استفاده از رویکردهای روایی پژوهش های بسیار محدودی انجام شده است. از این رو پژوهش حاضر رویکرد روایی را به کار برده و شیوه پژوهش توصیفی تحلیلی را به کار بسته است. هدف پژوهش، بررسی تجربه‌های چهار دانشجوی دوره کارشناسی در دانشگاه بابل طی یک دوره هشت‌هفته‌ای است. مصاحبه‌های روایی عمیق، یادداشت‌های تأملی و گفت‌وگوهای گروه کانونی با استفاده از رویکردهای پژوهش روایی کلاندینین و کانلی (۲۰۰۰) انجام گرفت که شامل ابعاد زمانی، مکانی و اجتماعی می شود. یافته های پژوهش نشان می دهند که متونی که با فرهنگ عراقی همخوانی دارد، دانشجویان را به مشارکت بیشتر وامی دارد تا در مورد هویت زبانی خود بحث و مذاکره کرده و به بازتعریف هویت خود با ابزاری جدیدتر بپردازند. همچنین، سطوح بالاتری از مشارکت رفتاری، عاطفی و شناختی مشاهده شد. چهار مضمون اصلی پژوهش عبارتند از بازتاب فرهنگی و شناخت، گذار از بیگانگی به نویسندگی، همخوانی عاطفی، شناختی و روحی به عنوان داربستی برای آموزش و به کارگیری زبان انگلیسی برای بیان فرهنگ محلی. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که تأیید میراث فرهنگی دانشجویان در کلاس زبان خارجی می‌تواند به تقویت هویت و یادگیری معنادار آنان کمک کند.