چکیده: پژوهش حاضر با استفاده از طراحی مطالعه موردی کیفی چندگانه به بررسی کارآمدی ارزشیابی تشخیصی در بهبود درک و تولید هم‌نشین‌های واژگانی و اصطلاحات زبان انگلیسی توسط زبان‌آموزان زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی می‌پردازد. دو زبان‌آموز عراقی در سطح میانی, سارا (یادگیرنده قوی) و طه (یادگیرنده ضعیف‌تر), در مداخله تشخیصی-آموزشی طراحی‌شده برای شناسایی و رفع شکاف‌های خاص آن‌ها در هم‌نشین‌های واژگانی و اصطلاحات شرکت کردند. این پژوهش از طرح مطالعه موردی چندگانه، مصاحبه‌های تشخیصی نیمه‌ساختاریافته، یک جلسه آموزش انفرادی متمرکز، ثبت‌نام روزانه هم‌نشین‌های واژگانی به مدت یک هفته، و مصاحبه‌های خروجی با پرسش‌های تأملی برای مستندسازی پیشرفت زبان‌آموزان بهره گرفت. تحلیل داده‌ها شامل تحلیل تطبیقی رونوشت‌ها برای شناسایی فرصت‌های ازدست‌رفته، کاربرد نادرست، انتقال از زبان اول، و شواهد "ارتقای صعودی"تغییر کیفی از بیان تحت‌اللفظی به بیان اصطلاحی بود. یافته‌ها الگوهای متمایزی از شکاف‌ها را برای هر شرکت‌کننده آشکار ساخت. سارا فرصت‌های ازدست‌رفته برای استفاده از هم‌نشین‌های واژگانی و اصطلاحات طبیعی به جای نشان داد، در حالی که طه چالش‌های بنیادی‌تری از جمله تفسیر تحت‌اللفظی اصطلاحات مانند تفسیر به معنای شکستن فیزیکی یخ و خطاهای پایه‌ای هم‌نشینی مانند به جای از خود بروز داد. پس از یک جلسه آموزشی و یک هفته ثبت‌نام روزانه، هر دو شرکت‌کننده ارتقای صعودی معناداری نشان دادند. سارا از تغییر مسیر داد. طه از تفسیر تحت‌اللفظی به درک مجازی اصطلاحات پیشرفت کرد و خطاهای پایه‌ای هم‌نشینی را تصحیح نمود. اظهارات تأملی افزایش اعتمادبه‌نفس، آگاهی فرازبانی، و توسعه خودگردانی یادگیرنده را آشکار ساخت. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزشیابی تشخیصی، هنگامی که با آموزش هدفمند و بازخورد شخصی‌سازی‌شده همراه شود، به‌طور مؤثری دشواری‌های خاص یادگیرندگان را شناسایی کرده و بهبودهای قابل‌اندازه‌گیری در درک عبارت‌های چندواژه‌ای را حتی در دوره مداخله کوتاه یک جلسه آموزشی به‌همراه یک هفته ثبت‌نام تسهیل می‌کند. این پژوهش به حوزه کمتر کاویده‌شده تشخیص هم‌نشین‌های واژگانی و اصطلاحات کمک می‌کند و دلالت‌های آموزشی برای تلفیق رویه‌های تشخیصی در آموزش واژگان زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی ارائه می‌دهد.