چکیده: «چرخش عاطفی» در پژوهش‌های حوزه‌ی فراگیری زبان دوم، به پژوهش‌های گسترده‌ای در مورد نقش هیجانات در یادگیری زبان انجامیده است. با این حال، سازه‌ی گسترده‌تر هوش هیجانی صفتی (EI) ظرفیت درک، استفاده، فهم و تنظیم هیجانات با وجود پتانسیل آن در ارائه‌ی درکی جامع از زندگی عاطفی زبان‌آموزان و پیامدهای رفتاری آن، توجه نسبتاً کمتری به خود جلب کرده است. مشارکت کلاسی و رفتارهای اجتنابی، تعیین‌کننده‌های حیاتی موفقیت در یادگیری زبان محسوب می‌شوند، با این حال رابطه‌ی بین هوش هیجانی و این رفتارها همچنان ناشناخته باقی مانده است. پژوهش حاضر به بررسی رابطه‌ی چندمتغیره بین ابعاد هوش هیجانی صفتی (بهزیستی، خودکنترلی، هیجانی‌بودن، اجتماعی‌بودن) و مشارکت کلاسی در برابر رفتارهای اجتنابی در میان زبان‌آموزان عراقی رشته‌ی آموزش زبان انگلیسی پرداخته است. داده‌ها از یک نمونه‌ی تصادفی طبقه‌ای شامل ۳۰۰ دانشجوی عراقی رشته‌ی آموزش زبان انگلیسی با استفاده از دو ابزار معتبر شامل پرسشنامه‌ی کوتاه هوش هیجانی صفتی (TEIQue-SF؛ دوئل و لی، ۲۰۲۳) و مقیاس مشارکت و اجتناب کلاسی (CPAS؛ ناکامورا و داراساوانگ، ۲۰۲۴) جمع‌آوری شد. شش فرضیه‌ی صفر با استفاده از آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل همبستگی کانونی (CCA)، رگرسیون چندگانه و تحلیل ممیزی آزمون شدند. یافته‌ها نشان داد که دانشجویان سطوح به‌طور معناداری پایین‌تر از سطح متوسط هوش هیجانی صفتی را در هر چهار بُعد گزارش کردند (دامنه‌ی میانگین: ۳.۲۵–۳.۶۸)، که خودکنترلی پایین‌ترین و بهزیستی بالاترین بودند. دانشجویان سطوح متوسط تا بالاتر از متوسطی از مشارکت کلاسی (M = ۳.۴۵) و رفتارهای اجتنابی (M = ۳.۳۸) گزارش کردند. اولین همبستگی کانونی ۰.۶۲ (R² = .۳۸، p < .۰۰۱) بود که ۳۸.۴٪ از واریانس مجموعه‌ی رفتارها را تبیین کرد. اجتماعی‌بودن (۰.۸۲) و خودکنترلی (۰.۷۲) بالاترین بارهای عاملی را بر روی متغیر کانونی هوش هیجانی داشتند، در حالی که مشارکت داوطلبانه (۰.۸۸) و رفتارهای اجتنابی (۰.۷۶-) بالاترین بارهای عاملی را بر روی متغیر کانونی رفتارها داشتند. اجتماعی‌بودن قوی‌ترین پیش‌بین‌کننده‌ی مشارکت داوطلبانه بود (β = .۳۸، p < .۰۰۱). خودکنترلی قوی‌ترین پیش‌بین‌کننده‌ی منفی رفتارهای اجتنابی بود (β = -.۳۵، p < .۰۰۱). تحلیل ممیزی نشان داد که ابعاد هوش هیجانی ۷۱.۳٪ از دانشجویان را به‌درستی طبقه‌بندی کردند که شرکت‌کنندگان فعال (۸۲.۷٪) و اجتناب‌کنندگان (۷۸.۲٪) دقیق‌ترین گروه‌های طبقه‌بندی شده بودند. این یافته‌ها با چارچوب هوش هیجانی صفتی (پترایدس و فارنهام، ۲۰۰۱) و نظریه‌ی شناختی-اجتماعی (بندورا، ۱۹۹۷) همسو هستند. این مطالعه به درک نظری هوش هیجانی و رفتارهای کلاسی در بافت‌های EFL کمک می‌کند و راهنمایی عملی برای ترویج مشارکت و کاهش اجتناب در کلاس‌های EFL عراق ارائه می‌دهد. پیامدهایی برای مربیان، طراحان برنامه‌ی درسی و سیاست‌گذاران مورد بحث قرار گرفته و پیشنهادهایی برای پژوهش‌های آتی ارائه شده است.