چکیده: تکثیر سریع فناوری‌های هوش مصنوعی (AI) به‌طور بنیادین آموزش نگارش زبان دوم (L2) را متحول ساخته و فرصت‌های بی‌سابقه‌ای را برای داربست‌زنی، بازخورد و تولید محتوا فراهم آورده است. با این حال، ادغام هوش مصنوعی در نگارش L2 چالش‌هایی را نیز به همراه دارد که شامل نگرانی‌هایی دربارهٔ صداقت علمی، وابستگی افراطی و فرسایش احتمالی شایستگی نوشتاری زبان‌آموزان می‌شود. محوریت پیمایش این چشم‌انداز نوین، سواد هوش مصنوعی است—دانش، مهارت‌ها، ظرفیت ارزیابی و آگاهی اخلاقی لازم برای استفادهٔ مؤثر و مسئولانه از هوش مصنوعی. به‌طور هم‌زمان، اضطراب نگارش زبان دوم همچنان یکی از پایدارترین موانع عاطفی در مسیر توسعهٔ نگارش زبان‌آموزان فارسی‌زبان (EFL) به‌شمار می‌رود. علی‌رغم پژوهش‌های گسترده دربارهٔ سواد هوش مصنوعی و اضطراب نگارش، هیچ مطالعه‌ای به بررسی رابطهٔ میان این دو سازه نپرداخته است. پژوهش حاضر به بررسی رابطهٔ بین سواد هوش مصنوعی و اضطراب نگارش زبان دوم در میان دانشجویان عراقی رشتهٔ آموزش زبان انگلیسی پرداخته و تعیین کرده است که کدام بُعد از سواد هوش مصنوعی قوی‌ترین پیش‌بین‌کنندهٔ اضطراب نگارش است. روش پژوهش، کمی و از نوع پیمایشی مقطعی با مؤلفهٔ همبستگی و پیش‌بینی بود. داده‌ها از یک نمونهٔ تصادفی طبقه‌ای شامل ۲۵۰ دانشجوی عراقی رشتهٔ آموزش زبان انگلیسی با استفاده از دو ابزار معتبر شامل مقیاس سواد هوش مصنوعی (AILS؛ Wang et al., ۲۰۲۳) و سیاههٔ اضطراب نگارش زبان دوم (SLWAI؛ Cheng, ۲۰۲۴) جمع‌آوری شد. چهار فرضیهٔ صفر با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه آزمون شدند. یافته‌ها نشان داد که دانشجویان عراقی رشتهٔ آموزش زبان انگلیسی دارای سطوح متوسطی از سواد هوش مصنوعی (M = ۳.۴۰) و سطوح متوسط تا بالایی از اضطراب نگارش (M = ۳.۴۲) هستند. سواد هوش مصنوعی به‌طور کلی با اضطراب نگارش به‌طور کلی همبستگی منفی و معناداری داشت (r = -.۳۸، p < .۰۰۱). مدل رگرسیون معنادار بود، F(۴, ۲۴۵) = ۲۱.۴۵، p < .۰۰۱، و ۲۶٪ از واریانس اضطراب نگارش را تبیین کرد (R² = .۲۶). مهارت‌های هوش مصنوعی قوی‌ترین پیش‌بین‌کننده بود (β = -.۳۱، p < .۰۰۱) و پس از آن ارزیابی هوش مصنوعی قرار داشت (β = -.۱۶، p = .۰۱۳). دانش هوش مصنوعی (β = -.۰۸، p = .۱۱۱) و اخلاق هوش مصنوعی (β = -.۰۶، p = .۳۱۸) پیش‌بین‌کننده‌های معناداری نبودند. رفتار اجتنابی به‌عنوان قوی‌ترین بُعد اضطراب نگارش پیش‌بینی شده (R² = .۲۳)، و پس از آن اضطراب شناختی (R² = .۱۷) و اضطراب جسمانی (R² = .۱۰) قرار داشتند. دانشجویانی که آموزش رسمی هوش مصنوعی دریافت کرده بودند، به‌طور معناداری دارای سواد هوش مصنوعی بالاتر و اضطراب نگارش پایین‌تری بودند. این یافته‌ها با نظریهٔ خودتعیین‌گری (Deci & Ryan، ۱۹۸۵) و نظریهٔ خودکارآمدی (Bandura، ۱۹۹۷) همسو هستند. این مطالعه به درک نظری سواد هوش مصنوعی و اضطراب نگارش در بافت‌های زبان انگلیسی کمک می‌کند و راهنمایی عملی برای آموزش سواد هوش مصنوعی و مداخله در اضطراب نگارش در عراق ارائه می‌دهد. پیامدهایی برای مدرسان، طراحان برنامهٔ درسی و سیاست‌گذاران مورد بحث قرار گرفته و پیشنهادهایی برای پژوهش‌های آتی ارائه شده است.