چکیده: هدف این پژوهش پس‌رویدادی (علی ـ مقایسه‌ای) مقایسه مهارت زبان انگلیسی میان دانش‌آموزان دبیرستانی تک‌زبانه و دوزبانه در عراق بود. این مطالعه در پی آن بود که سطح مهارت زبان انگلیسی هر گروه را توصیف کند، مشخص سازد آیا تفاوتی معنادار از نظر آماری میان آن‌ها وجود دارد یا خیر، و شواهد تجربی لازم را برای آگاه‌سازی سیاست‌های آموزش زبان انگلیسی و شیوه‌های کلاسی در آموزش متوسطه عراق فراهم آورد. متغیر مستقل، پیشینه زبانی (تک‌زبانه در برابر دوزبانه) بود و متغیر وابسته، مهارت زبان انگلیسی که از طریق نمرات آزمون رسمی وزارتی زبان انگلیسی پایه ششم اعدادی عراق اندازه‌گیری شد. این مطالعه با استفاده از یک طرح کمّیِ پس‌رویدادی انجام شد. جامعه هدف شامل تمامی دانش‌آموزان پایه دوازدهم (ششم اعدادی) ثبت‌نام‌شده در دبیرستان‌های دولتی استان بغداد/الرصافه در عراق بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای دومرحله‌ای، پژوهشگر به‌طور تصادفی دو دبیرستان را از چارچوب نمونه‌گیری انتخاب کرد و سپس دو کلاس زبان انگلیسی ششم اعدادی را از هر مدرسه به‌صورت تصادفی برگزید که در نهایت نمونه‌ای شامل 104 دانش‌آموز (46 تک‌زبانه و 58 دوزبانه) به دست آمد. برای طبقه‌بندی دانش‌آموزان به‌عنوان تک‌زبانه یا دوزبانه از پرسشنامه پیشینه زبانی استفاده شد و نمرات آزمون وزارتی زبان انگلیسی از سوابق مدارس استخراج گردید. آمار توصیفی نشان داد که دانش‌آموزان تک‌زبانه میانگین نمره مهارت زبان انگلیسی 67.35 (انحراف معیار = 12.48) را کسب کردند، در حالی که دانش‌آموزان دوزبانه میانگین نمره 74.62 (انحراف معیار = 11.26) را به دست آوردند. آزمون t برای نمونه‌های مستقل، تفاوتی معنادار از نظر آماری میان دو گروه نشان داد، t(102)=3.12, p=0.002 که اختلاف میانگین آن 7.27 نمره بود. دانش‌آموزان دوزبانه در آزمون وزارتی زبان انگلیسی به‌طور معناداری عملکرد بهتری نسبت به دانش‌آموزان تک‌زبانه داشتند. اندازه اثر (Cohen’s d = 0.61) نشان‌دهنده اثری متوسط تا بزرگ بود که بیانگر آن است که این تفاوت از نظر آموزشی معنادار است. یافته‌ها از فرضیه آستانه کامینز، فرضیه وابستگی متقابل زبانی، چارچوب مزیت‌های شناختی بیالیستوک و سازه آگاهی فرازبانی حمایت کردند. توصیه‌ها شامل به‌رسمیت شناختن دوزبانگی به‌عنوان یک سرمایه آموزشی و گنجاندن مقایسه‌های بین‌زبانی در آموزش زبان انگلیسی بود.